Page 175 - ebook.msu.ac.th

๑๖๔

สาวก็มาหลิงเยี้ยม บางามอนันเนก

อันว่า เฮือนย่าเถ้า คนไฮ้บ่เหือดสาว แลนอ

ยามเมื่อ ทุกข์ยากไฮ้ ตกต่้าตองตอย
ก็บ่มีไผคอย ล่้าหลิงดูได้

๏บัดนี้ พอยเล่าหนทางเข้า เมือเฮือนหลุบหล่ม แลนอ

ดีท่อสาวหลั่งขึ้น บ่มีเว้นเทื่อละยาม
บางพ่องสาวแอ่วใช้ น้าฮวดจันทน์ถวาย ก็มี

บางพ่องเอาอาภรณ์ ลอบมาประสงค์ให้
บางพ่องพูหมากตัง เต็มขันธ์ถวายบาท ก็มี

แถวดอกไม้ พอฮ้อยมอบถวาย
แม่ก็อึดอยากได้ สักสิ่งอันใด

ดังนั้น คอบเทื่อบุญบาคาน ซ่อยตูตนเจ้า

เมื่อนั้น บาไทต้าน จารจาดอมย่า
เจ้าค่อยเยื้อน ฟังข้อยกล่าวกลอน แด่เนอ

อันว่า วัตถังผ้า แสนค้าควรค่า

ยังจักมีแห่งห้อง นครกว้างที่ใด แม่เอย
ขอให้แม่แจ่มเจ้า เดินเที่ยวทันไป ก่อนเทอญ

ข้อยก็เคืองก็ใจ เทื่ออยากทงตางหลิ้น
เมื่อนั้น มารดาได้ ยินค้าลูกกล่าว

แม่แจ่มจ้า ยินค้อยคั่งทวง
สายใจเจ้า อย่าลอนได้กล่าว แม่ท้อน

ฮานี้ ทุกข์ยากแท้ นาเจ้าบ่ควร แม่แล้ว

เมื่อนั้น เจ้าเล่าซ้้ากล่าวต้าน ขอแม่มารดา
แม่บ่ควรเคืองคึด ดั่งค้าแสนนั้น

ข้อยจักเอายอให้ มีนานมาเที่ยว แม่เอย

แนมท่อแม่แจ่มเจ้า เดินดั้นคว่าหา ก่อนเทอญ
อันว่า วัตถังผ้า แสนค้าควรค่า

ก็ท่อเห็นแห่งห้อง เมืองท้าวที่เซ็ง พุ้นแล้ว
ค้อมว่า ท้าวกล่าวแล้ว เลยฮีบพะลันไป

แยงโฮงหลวง ที่บาไทท้าว
เมื่อนั้น แม่ก็ขึ้นสู่ห้อง หอราชเล็งโญ

ทูลราชา ขาบลงเลยก้ม