Page 178 - ebook.msu.ac.th

๑๖๗

เมื่อนั้น บุญประกอบแก้ว เสด็จเกศแปงผม

คีงควรทา แต่งดีน้้ามันไล้

เกสาย้อง สมพาวเพียงฮูป
ท้าวก็ทัดดอกไม้ ถือต้างใส่กะจอน

วิเสสท้าว ทงแผ่นแสนค้า

ภูธรเลย นุ่งดูตางหลิ้น
ยังเล่าทวายทงเสื้อ วัณค้าสบสอด

ตั้งหากงามยิ่งย้อย พระอินทร์แต้มแต่งลง
แม่ก็เห็นยอดแก้ว องค์ประเสริฐงามสนิท

แม่ก็ทงวาจา กล่าวเถิงบาท้าว
๏เจ้าผู่โสมสนิทส้อย เสนหาเจ้าแม่ กูเอย

สังหากงามยิ่งย้อย เทียมท้าวเทพอินทร์

เจ้านี้ คือเทวราชท้าว เสวยเทพไตพะดิงส์
ชาติที่แนวคนไผ ห่อนมีสันนี้

แม่ก็หลิงดูแท้ สงกาเจ้าบอก ดูเทอญ

แม่นี้ ดูหลากล้้า บุญท้าวท่านมี พระเอย
เมื่อนั้น ท้าวเป่งถ้อย ขานว่ามีจิง

สมภารเพ็ง แผ่วพรหมภายฟ้า
แม่ก็อย่าลอนเว้า อิดูอย่าไปกล่าว แม่เอย

บุญจักมาส่งให้ เฮาแท้บ่นาน แม่เอย
ค้อมว่า ท้าวกล่าวแล้ว แก้แผ่นอาภรณ์

มารดาบาย จีบดีเอาเมี้ยน

เมื่อนั้น สอนลอนเนื้อ ซุมสหายฝูงบ่าว
เขาก็เลียนนั่งล้อม แหนเจ้าซู่ภาย

บางพ่องได้เคื่องต้อน หลายสิ่งปูปลา

เขาก็น้ามาถวาย แก่บาไทท้าว
ลางคนไปแสวงได้ อาหารหลายสิ่ง ก็มี

เขาก็มามอบให้ บาท้าวซู่ประการ หั้นแล้ว
หลายสิ่งแท้ อนันต์เนกอยู่กิน

ชายที่สมพารเพ็ง หากหลั่งไหลปานน้้า
เขาก็ยินสงวนท้าว เทียวยามทุกเช้าค่้า

เป็นแต่บุญแจ่มเจ้า กระท้าสร้างแต่หลัง นั้นแล้ว