Page 172 - ebook.msu.ac.th

๑๖๑

บัดนี้ บาไทท้าว ยังเที่ยวทางอื่น ย่าแล้ว

พลัดพรากข้อย หลายมื้อพ่้านาน ย่าแล้ว

๏เมื่อนั้น ฝูงสาวได้ ยินค้าย่ากล่าว
ยังเล่าซ้้ากล่าวต้าน ค้าแม้งค่อยถาม

ปานใดแท้ บาคานมาฮีบ เฮ็วนี้

คอบเทื่อข้อยอยากผ้อ คองท้าวที่ประสงค์ ย่าเอย
แต่นั้น ย่ากล่าวต้าน ค้าสาวแถลงตอบ

เถิงเมื่อสามวันแท้ บาคานซิมาฮอด จิงแล้ว
เจ้าอย่าฟ้าว สังแท้หากจักเห็น เจ้าเอย

เมื่อนั้น สาวก็ปากกล่าวต้าน เอิ้นสั่งไอยะกา
เขาก็น้าทางเมือ ฮอดเฮือนเซายั้ง

พอเมื่อสุริโยค้อย คาลงมัวมืด

ดีแก่สาวหนุ่มน้อย ถุยฝ้ายแต่งเข็ญ
ทืดๆก้อง เสียงอะเห่ยหัวขวัญ

แสงไฟเฮือง เฮื่อดงดูแจ้ง

สาวก็ยอไกวเหลื้อม เข็นหลายียาบ
มือแยกทื้น ยอฝ้ายใส่ไน

ฟังยินว่อนๆก้อง เสียงขุ่ยชายโถง พุ้นเยอ
เสียงซอแซเพีย พาทเพ็งแคนไค้

ซุมนั้น ชายโถงดั้น เดินซมลักลอบ จิงแล้ว
ตั้งหากสุดขนาดแท้ ชายกล้าแก่นคน แท้นอ

แต่นั้น บาบ่าวเจ้า ลักลอบปอมเขา

พระก็ทงผืนแพง ค่าค้าพอฮ้อย
เมื่อนั้น ชายโถงต้าน จากันซมซื่น

เขาก็ฮักแจ่มเจ้า ดูด้ามดั่งใจ นั้นแล้ว

ก็จึงบังเกิดได้ ฝูงหมู่ซุมสหาย
เขาบ่วางบาคาน ท่อยองใยน้อย

เจ้าก็ปดหัวเข้า แกมเขาฝูงบ่าว
ภูวนาถเจ้า จอมซ้อยซ่างจา

พี่มาถามข่าวเอื้อย อันที่หลายนาง บ้างเด
ถามข่าวสายสมร ซู่คนจิงแท้

ถามข่าวจ้าปาซ้อย สายสมรซู้เพื่อน บ้างแม