Page 179 - ebook.msu.ac.th

๑๖๘

เขาก็ผายค้าต้าน ถามบานงถ่าว

เจ้านี้ เหมือนดั่งเทวราชก้้า เมืองฟ้าล่วงลง นั้นลือ

ฮู้ว่า นางถ่าวเนื้อ แปงเพสพระอินทา นั้นลือ
ตั้งบ่คือแนวคน เทพอินทร์เพียงด้าม

นับแต่เมืองคนนี้ ลือไผปูนเบียบ ได้แล้ว

ตามจักเทียมฮูปแท้ เทวท้าวเกิ่งกัน หั้นแล้ว
ตูข้อยดูหลากแท้ สนิทต่างทั้งหลาย เจ้าเอย

๏อันว่า โสมพาวพระ ต่างพงศ์พันธุ์แท้
อันแต่เมืองเซ็งชั้น จ้าปานครราช เฮานี้

ไผบ่ปูนเปียบได้ บาท้าวท่อใย
บาศรีแก้ว ทันย้ากอยกล่าว

บอกแก่ฝูงเสี่ยวเจ้า สหายแก้วซู่คน

ข้อยนี้แนวคนแท้ สมภารมีมาก เจ้าเอย
มนุษย์ใต้ลุ่มฟ้า ไผโอ้อาจเทียม ได้นั้น

แต่ใต้ฟากห้อง ศรีสาเกสเมืองตน ที่พู้น

เจียมแต่เดินไพรสณฑ์ สามขวบปีเถิงนี้
นับแต่ทัวระพลได้ เสวยเมืองสองแห่ง เฮ็วแล้ว

ขอแก่เจ้าพี่น้อง สหายแก้วซ่อยอ้า แด่เนอ
ข้อยก็ซื่อต่อแก้ว บาบ่าวทั้งหลาย แท้แล้ว

เสมอดั่งวงศาสาย สืบแนวเติมเถ้า
แต่นั้น หมอบหม่อหน้า ฝูงหมู่ซุมสหาย

เขาก็ปุนอันอ้า ซู่คนมีต้าน

ขอแก่สายใจเจ้า อย่าเคืองสักสิ่ง จิงเทอญ
ตูข้อยฮักแจ่มเจ้า แพงล้านเกิ่งใจ นั้นแล้ว

บัดนี้ เฮาค่อยลักดั้นเว้า ซับซิ่มค้าระหัด ก่อนเทอญ

ไผอย่าลอนลืมใจ สืบค้าไปเว้า
อันว่า กษัตรีซ้อย สีดาลูกพระราช เฮานี้

เจ้านั้น งามยิ่งย้อย นางฟ้าเกิ่งกัน
อันว่า ฮดถิ่นเจ้า หอมชั่วพันวา

นางนั้น เป็นธีตา หน่อเมืองแพงล้าน
ควรแก่เสนหาเจ้า จอมหัวเทียมพ่าง จิงแล้ว

๏เมื่อนั้น พระบาทท้าว เลยต้านต่อเขา