Page 171 - ebook.msu.ac.th

๑๖๐

พอเมื่อ สูรย์เฮืองแจ้ง แฝงฝ่ายบัวระพา พุ้นเยอ

โฮงๆใส ส่องงามเงาแก้ว
พุ่งๆก้อง เสียงสากทั่งเมือง พุ้นเยอ
ทมๆดัง ทั่วเมืองต้าเข้า แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น แม่ก็ไปแสวงหาซื้อ ของทานหลายสิ่ง
เอามาเลี้ยงลูกก่้าพ้า แพงล้านสู่กิน

ย่าก็ฮักยิ่งล้้า เสมอเกิดในอุทร ย่านั้น
คอบเทื่อโสมพาวคือ ดั่งอินทร์เมืองฟ้า

ดีแก่สอนลอนท้าว ชาวเมืองฝูงบ่าว
เขาก็มาคุ้นแกว่นเจ้า แพงล้านซู่คน หั้นแล้ว

เมื่อนั้น สาวก็ฮู้ข่าวเจ้า เดินประเทศทางไกล

มาเซาเฮือน แห่งญิงพอยไฮ้
เขาก็แฮกันได้ ชวนกันมาเบิ่ง

อันว่า บาบ่าวเจ้า แพงล้านสิ่งใด นั้นเด

เฮาจัก ชวนกันไปล่้าเยี้ยม พอให้สว่างหายโภย เทาะนา
ชวนกันไป เบิ่งบาไทท้าว

เต้ากันได้ หลายคนเป็นหมู่
มาล่้าเยี้ยม บาท้าวพ่้ามวล

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ
บาบ่าวท้าว จอมซ้อนเพียดตน

สาวจิ่งผายค้าต้าน จาบาภูวนาถ

ซักเงี่ยนถ้อย ถามเจ้าซู่อัน
เพื่อนข่าวว่า ชายเดียวดั้น หลงหลอมาอยู่ ว่าดาย

อันว่า โสมฮูปเจ้า งามแม้งสิ่งเขียน

ท้าวนั้น อยู่แห่งห้อง หนที่ทางใด นั้นเด
ข้อยก็คองบาคาน ค่อยหุมเห็นหน้า

แต่นั้น ญิงเดียวเถ้า มารดาตนแม่
เจ้าก็ปากกล่าวต้าน ค้าเลี้ยวโลภอ้า

อันว่า ชายเดียวดั้น หลงหลอมาฮอด วันนั้น
ตั้งหากหลายยอดเซื้อ แนวข้อยแต่ปฐม เจ้าเอย

เจ้านั้น อยู่ซอกด้าว บ้านนอกคาเม ย่านา

ท้าวก็หลงหลอมา ฮอดยามตนข้อย