Page 211 - ebook.msu.ac.th

๒๐๐

ในใจน้อง คะนิงหาทุกดอก

เลือกหลายย้านผ้อบ้ง ดมแล้วกิ่นบ่เลิง

เมื่อนั้น ภูใสท้าว ลวดเล่าเลยหัว
คะนิงมาลา ดอกดวงดูถ้วน

ดอกหนึ่งนั้น สีแดงเพี้ยง ผิวงามดวงประเสริฐ จิงแล้ว

หอมกิ่นฟ้ง ดมแล้วบ่อยากวาง
บ่มีได้เหี่ยวแห้ง เลิงกิ่นมาลา เดนอ

ซมเสนหา ไป่วางยามน้อย
สุดที่ดวงหอมเพี้ยง สวรรค์แมนซมกิ่น

มนุษย์ใต้แผ่นพื้น ดมแล้วกินอยู่เลิง แท้แล้ว

คัชชนามสีไวซมดอกไม้

๏เมื่อนั้น สีไวนาง กล่าวกลอนแถลงแก้
ดวงนั้น เขาว่าดอกเกดแก้ว บานเฮืองสาวบ่าว

ฮักซวดพ้น คะนิงแล้วม่ายซม

วันค่้าค้อย ซมกิ่นเสนหา
บ่ได้มีวางไล หมู่สาวฮามฮ้าง

ดอกนั้น งามเหลือล้น มโนทวงอกซิแตก
ประสงค์ซมกอดกิ้ง ดมแล้วไป่วาง

แสนทุกข์ แม่นซิมีหมื่นตื้อ ก็หายสว่างดวงหอม
ฝูงหมู่ภูมรินทร์ผาย ไต่ดอมซมกั้ว

น้องอยากปิดมาไว้ เทียมเทาบ่วางจืด ได้แล้ว

ค่าซิแพงหมื่นล้าน ตนน้องถืกกะใจ
ดอกไม้ซ้อน เทียมค่องมโนทวง

แม่นซิอยู่ในคูหา ซิซอกเอามาซ้อน

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว จากล่าวค้าหวาน
คะนิงดวงงาม เล่าหัวหุมต้าน

ดอกหนึ่ง ดวงหอมเพี้ยง กินหวานนัวแซบ
บานแค่ไม้ ล้าดั้วแบ่งใบ

ก้านก่านก้าน เลียนกิ่งแกมกอ
ละอองใออบ กิ่นหอมเหนือฟ้า

มาลาดั้ว คะนิงเห็นฮดฮ่วง