Page 227 - ebook.msu.ac.th

๒๑๖

เพิงที่จ้าจื่อไว้ เมือหน้าชอบกะใจ เจ้าเอย

ปางก่อนกี้ เขาซ่าเฮื้อง มิคามากดงหลวง

นานามี ซู่อันดาถ้วน
๏เมื่อนั้น กงพะลีแก้ว เสนาทูลบาท

ฝูงส่้าข้า เคยฮู้แต่ปฐม

ข้าก็ โดยอาชญ์เจ้า เหนือเกศจอมเมือง
เมื่อนั้น ราชาซม ชื่นดีดอมข้า

เถิงเมื่อวันใสซ้าย ทินกรลับเมฆ
เขาส่้าข้า ลาเจ้าเลิกลง

แสบแมบเหลื้อม ดาวดาษพระแขไข พุ้นเยอ
พระก็ทงคีงแพง แนบนางในห้อง

เหมือยฮ้าย้อย ใบตองหนาวหน่วง

สองฮ่วมซ้อน พันธ์เกี้ยวไขว่แขน
ฟังยินว่อนๆก้อง ทนีอิ่นออยผัว พุ้นเยอ

แกนๆเสียง ไก่ขันขานก้อง

นัวนองเนื้อ สองนอนนิทเน่ง
ค้อนฟาดค้อง เตินตั้งป่าวคัว

พระก็ลุกอาบน้้า สรงโสรจเอาเย็น พุ้นเยอ
หนัวๆเขา แต่งคัวแปงตั้ง

ฟังยินกดแกงฮ้อง ยูงทองเป็ดป่อง
หลิงเห็นแสงเฮื่อแจ้ง ปายไม้ส่องใส

สองแจ่มเจ้า เสวยโภชภางาย

แต่นั้น ค้อนฟาดค้อง คนล่วงลาไป
พระก็ทวายคีงแพง สั่งนางลงห้อง

เสียงดังก้อง จามไอมวลมี่

พระก็เนาจอดยั้ง ยังห้องแท่นทอง
แยงที่อัสดรม้า อานค้าทงขวี่

แถมแส้ม้า กะโยงเต้นค่อยไป
เถิงประเทศด้าว ดงใหญ่ตีนผา

พระก็ไหลพลแพน แวดระวังดอนไว้
๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า เตินเขากางน่าง

ให้ขวี่ช้างแวดอ้อม ดอนไว้ซู่ภาย