Page 228 - ebook.msu.ac.th

๒๑๗

แต่นั้น ซว่าๆช้าง เขาโห่แซวๆ

พระก็ยวงอาซะไนย์ เลียบดอนน้าเนื้อ

ดีแก่ โยธาเข้า ในดอนซอกพุ่ม
แต่นั้น เนื้อตื่นเต้น ทะยานล้้าล่วงไป หั้นแล้ว

บัดนี้ จักกล่าวเถิงสัจจะยักข์ฮ้าย ตัวบอกขุมค้า

มันก็เดินไพรมา ลวดถองเถิงหั้น
มันก็เดินดุ่งดั้น ดงใหญ่หิมพานต์

มันมองเห็นราชา ใค่อยากกินตนเจ้า
ยักข์ก็แปงตัวให้ เป็นกวางค้าตัวใหญ่

เขาแดงเข้ม งามแท้สิ่งค้า
กวางก็ออกจากด้าว ดอนใหญ่ทะยานมา

กวางค้าแยงราชา พระยอดเมืองโตนเต้น

เมื่อนั้น ราชาเจ้า พญาเมืองหลิงล่้า
พระก็ผันถีบม้า โตนเต้นแล่นน้า หั้นแล้ว

ผันแล่นม้า เลยไล่กวางค้า

ยังท่อเสนาสาม สี่คนดอมเจ้า
แต่นั้น อัสดรม้า น้ากวางพะลันฮีบ

ฝูงบ่าวน้อย หลงเจ้าซู่คน
เขาก็ผันถีบม้า หาที่ทางใด

ก็บ่เห็นราชา ซู่คนยินห้อม
ปางนั้น สุริโยค้อย เสียแสงมัวมืด

ฝูงหมู่โยเธศท้าว ยินห้อมหง่อมเหงา

ดงมืดฮ้าย บ่มีส่องเห็นทาง แลนอ
แสนจักเอินเทินเสียง ก็หากฮุนดายแท้

พอเมื่อวันลุนนั้น เฮาเมือน้าราช วันนี้

แสนจักแล่นถีบม้า หาแท้ก็บ่เห็น ท่านเอย
เมื่อนั้น เขาก็เตินกันใต้ ทวนหลัวเยืองส่อง

ยังเล่าคืนคอบห้อง สารแก้วแค่ไพร
เมื่อนั้น เขาก็ขึ้นสู่เจ้า ทูลบาทอ้าคา