Page 224 - ebook.msu.ac.th

๒๑๓

มันบ่ช้า โตนเต้นไล่ไป

อ้ายทอกงึกงากแข้ว เตอะปากมาหา

เขาก็แทงน้าตัว ใส่ทมมีช้า
หมูหลวงย้าน นายหาญโตนผ่า

ยังเล่าปบสอดเต้น ทะยานแม้งผ่าทม

แต่นั้น นายน่างฟ้าว ตกขมะลืมแทง
ทมๆเสียง สิ่งดงดาพื้น

มันก็แคงคีงเต้น ฮนแฮงผืนใหญ่
เข้าแผ่นกว้าง โตนเต้นโฮ่เฮ เจ้าเอย

เมื่อนั้น ราชาเจ้า ก้ามะทาเลยฮอด
ดูดั่งหมูบ่ล้ม พระเมืองเจ้าเล่าแทง

หมูเล่าตักสอดง้าง คันหอกเซไป

พระก็มีวางแทง ข่มไปเลยง้าง
หมูก็มรณังเมี้ยน ตายไปเต็งน่าง

แต่นั้น นายน่างก้ม ทูลเจ้าอยู่ชะลอน นั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น ม่ายๆหน้า พระราชเลยจา
สูนี้ ลอนท่อเป็นคนชาย ผอกพาโลย้าน

กูก็ ผายผันม้า ทะยานมานานฮอด
สูพ่องมาขี้ย้าน ประมาณฮ้ายกว่าญิง แท้นอ

แข็งว่า กูบ่มาฮอดแท้ ส่วนป่อยมันเสีย หั้นแล้ว
สูผอกพาโลกัว กว่าญิงมีแท้

สูจงไปเอาสิ้น เมียสูมานุ่ง เสียท้อน

เพื่อพ่อชายขี้ย้าน เป็นฮ้ายกว่าแม่ญิง นี้เด
เมื่อนั้น เสเนตรท้าว นายน่างทูลถวาย

ก็ส่วนมี บุญสมภารพระ หากกูณาแท้

ข้าน้อยยินกัวย้าน หมูหลวงอ้ายทอก
มันลวดแผวน่างเต้น คึงไว้ฟอกเสียง พระเอย

พระก็บนบอกให้ อย่าประมาทฝูงพาล ชอบแล้ว
บ่ได้เคืองจอมเมือง คอบเทื่อตนตัวย้าน

ลางตัวผันเผ่นเต้น แปนตัวเลยป่อย ก็มี
ลางเทื่อสายขาดแท้ ดางฮ้ายซอดไป

พอยเล่ากายหมู่ป้อง ให้แวดในดอน