Page 229 - ebook.msu.ac.th

๒๑๘

พระราชาตามกวางค า

๏บัดนี้ ราชาน้ากวางค้า ลวดหลงตูข้อย

จักว่าไปใสแท้ น้าหาบ่มีจวบ ได้แล้ว
พระแจ่มเจ้า ฮามค้างแค่ไพร เจ้าเอย

หลอนท่อมื้ออื่นเช้า จักเที่ยวน้าหา ชอบแล้ว

วันนี้ ในดงดอน มืดมัวมีแจ้ง
ทั้งแสงสูรย์เศร้า กางคืนมัวมืด

พอฮอดวันพุกเช้า ตนช้าซิเที่ยวหา แท้แล้ว
เมื่อนั้น สายสมรแก้ว อ้าคาสดับข่าว

นางก็เลื่อนๆน้้า ตาย้อยหย่าวไหล
โอนอ มาอิดูผัวขวัญช้อย สายใจยั้งขม่อม กูเด

สังมาละข้อยน้อยไว้ ตายค้างแค่ไพร นี้เด

แม่นว่า พระบาทเจ้า เทท่าวเป็นผี แล้วลือ
กูจักเกโกตาย ผูกคอดอมเจ้า

ลือจักเป็นญิงหม้าย เอาตนตั้งอยู่

ลูกจักเป็นก่้าพร้า คองสร้างสืบแทน
ลือจักเป็นหม้าย เอโกนอนเปี่ยว

เพื่อนก็ดูง่ายแท้ เป็นเศร้าหม่นหมอง แลนอ
แสนจักมีผัวได้ บ่ปานองค์พระราช กูนั้น

แม่นว่า น้องได้เกิดหมื่นชั้น ไกลแกวบ่เห็น แลนอ
อันนี้ บุญแบ่งไว้ ปฐมแต่งบูฮาญ แลนอ

ชาตาขานปางหลัง ได้เกิดเป็นผัวแก้ว

กูจักมรณังเมี้ยน ตายไปดอมราช ควรแล้ว
น้องบ่ละแก่นแก้ว เป็นหม้ายจากผัว ได้แล้ว

นางก็เล่าฮ้องฮ่้าไห้ หาราชเล็งโญ

บัวนางหลาย หมู่สนมเลยไห้
เมื่อนั้น อ้าคาดิ้น หิวตายนองเนตร

นางสยายผมเกศเกล้า เฮไห้ฮ่้าหา
ดั่นๆดิ้น เทท่าวทวงสลบ

ในพงไพร หมู่สนมสลบกั้น หั้นแล้ว
๏บัดนี้ จักกล่าวถึงบุพพิตเจ้า จอมเมืองหลงป่า ก่อนแล้ว

พระก็ มัวใจน้ากวางค้า บ่วางเดินดั้น