Page 281 - ebook.msu.ac.th

๒๗๐

ย่องๆเนื้อ สองน้อยนั่งเฮียง

เมื่อนั้น นางก็เลยขาบท้าว เทิงแท่นปะนมมือ

ดีแก่สองเฮียงกัน ดั่งอินทร์เมืองฟ้า
ดูดั่งโสมสนิทแก้ว คือกันงามซวด เฮ็วนี้

คือดั่งเกิดฮ่วมท้อง กันแท้บ่ต่างกัน

โสมสันเนื้อ คีงบาคือน้อยอ่อน
แก้วคาดคิ้ว คางหน้าดั่งเดียว

เมื่อนั้น ผู่แก่นแก้ว พระราชเลยจา
โสมเสนา พระค่อยมาเถิงน้อง

ฮ้อยที่บุญซูแก้ว บาคานมาโผด จิงแล้ว
เจ้าพี่ มาซ้อยค้้า คูณให้สว่างโภย นี้แล้ว

อันนี้ เหมือนดั่งพี่ได้น้าน้้าบ่แก้ว พระอินทร์โสรดสรงฮด

น้องจิ่งหายกังวล สว่างโภยภัยฮ้าย
ก็ทนสะออนกั้น ในทวงค้อยคั่ง

พี่จิ่งมาโผดให้ หายฮ้อนสว่างกะใจ พ่อแล้ว

๏บัดนี้ น้องจักถามแจ่มเจ้า โดยดั่งค้ามี พี่เอย
จักว่า ราชาใด ด่วนมาเถิงน้อง

อันหนึ่ง ภูมีเจ้า เสวยเมืองในประเทศ ใดนั้น
ฮู้ว่าอินทร์ฟากฟ้า กูณาน้องโผดผาย พี่ลือ

เมื่อนั้น ราชาเจ้า คัชชนามต้านตอบ
พี่นี้ เซื้อแก่นไท้ เมืองพระเจ้าที่ไกล พระเอย

พี่นี้ อยู่ขอกก้้า เมืองใหญ่นครศรี

นับแต่เดินทางมา สามขวบปีเถิงน้อง
พี่นี้ ซื่อว่าคัชชนามท้าว ราชาเป็นซื่อ

ก็ท่อฮักแจ่มเจ้า เมืองพี้เที่ยวมา พระเฮย

พี่จักมาขออ่อนน้อม ประสงค์อาจอาสา พระแล้ว
ขอจงปรานีฮัก อิดูตนอ้าย

นับแต่เดินมาได้ เสวยเมืองสองแห่ง พระเอย
พี่ได้ฆ่ายักข์เมี้ยน ตายแท้วอดวาย นี้แล้ว

เมื่อฆ่ายักข์ได้ สองแห่งเป็นพญา
พี่บ่กัวความเลย ปูกแปงสองท้าว

พอให้แทนเมืองไว้ เดินมาเถิงราช