Page 278 - ebook.msu.ac.th

๒๖๗

๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เตินอ่อนภูบาล

เจ้าจงถือคันไซย์ แห่อวนไปหน้า

กับทั้งบาคานท้าว ขุนเพ็งน้องนาถ
เจ้าจงถือไม้เท้า เมือหน้าแห่แหน ก็พี่ท้อน

เขือก็โดยอาชญ์เจ้า พระราชมีขีน แลนา

ท้าวก็บายแขนนาง สั่งลาลงห้อง
มารดาเถ้า ยินดีเลยจูบ

พระก็ สั่งแม่เจ้าติ่วส้อย ลงห้องค่อยไป
เมื่อนั้น ทิพย์ฮูปเจ้า เสด็จออกลีลา

ดีแก่สองบาคาน แห่พญาไปหน้า
ชุมสหายท้าว มามวลแหนแห่

ผืดๆก้้า หลังหน้าอเนกนอง

เขาก็มาแห่ท้าว คับคั่งเต็มทาง
ยังเล่า นองกันมา ดั่งเมืองดาขว้้า

มีทั้งวีค้ากั้ง ไกวไปเปื้องแกว่ง

หลิงล่้าเยี้ยม มือท้าวเฮื่อแหวน
มาบๆเหลื้อม ค้าเฮื่อเฮืองคีง พุ้นเยอ

แหวนท้ามะโรง มาบแสงมือท้าว
นันเนืองก้อง ชาวเมืองมาเบิ่ง

เต็มอั่งแหน้น สองข้างขอกทาง
ท้าวท้าเพสเพี้ยง เหมือนดั่งอินทร์ผาย

แพงๆไกว แกว่งแขนเหนือพื้น

แสงเฮืองเหลื้อม วีค้าสลับสอด
เหมือนดั่งเทพไท้ เมืองฟ้าม่ายโฮง

เขาก็แซวๆท้วง น้าทางซีซว่า

บางพ่องย้าย ตีนก้าวบ่ทัน
เขาฟามล้ม เลยไต่ตางขัว

ซิงกันเดิน ไต่น้าทางท้าว
บางพ่องหนเซล้ม น้าทางซิงเบิ่ง

บุม้นฟ้าว ซิงยื้อผ่อดู
บางพ่อง ผกจอบเบิ่งท้าว ซิงแล่นสนๆ

ดูดั่งค้าสนมี ดั่งจักกืนกินได้