Page 280 - ebook.msu.ac.th

๒๖๙

ไผผู่เสินๆเปื้อง วีค้าไกวแกว่ง มานั้น

กูก็หลิงล่้าเยี้ยม ดวงหน้าแปกค้า

อันว่า โสมฮูปท้าว งามเกิ่งอินทา ซวดนี้
เหมือนดั่งค้าใสแสง ส่องงามดวงหน้า

ฮ้อยที่ราชาท้าว เมืองใดเดินประเทศ มาแล้ว

ทงเคื่องเอ้ พญาเจ้าซู่ประการ
เจ้าผู่วิเสสแก้ว คือคู่อินทร์เขียน แท้น้อ

ฮ้อยที่สมภารเพ็ง จิ่งมาลุนแท้
เมื่อนั้น นรินทร์ท้าว ทูลกลอนกอยกล่าว

เขาว่า อ้ายก่้าพ้า มาแท้ฮอดเฮา พระเอย
เมื่อนั้น ท้าวล่วงเท้า เถิงราชเล็งโญ

นางสีดา ล่้าคอยดูท้าว

จิ่งได้เห็นยังแก้ว ท้ามะโรงนางฝาก ปางนั้น
ท้าวก็ซักเข้าใกล้ พระเมืองเจ้าบ่ขาม

นางก็เห็นหน้าท้าว ยินฮุ่งทวงคะนิง

นางงามเลย ล่้าดูผืนผ้า
เห็นยังวัตถาท้าว แสนค้าควรค่า

เข้าก็บายแพดไว้ เชิงผ้าแม่นกัน
นางก็ยอมือไหว้ ราชาตนพ่อ

อันนี้ แม่นลูกเจ้าติ่วซ้อย แพงล้านเที่ยงจิง เจ้าเอย
ข้าน้อยซักแผ่นผ้า เชิงนั้นหากแม่นกัน

ขอถวายแก่วิญญาณเจ้า จอมเมืองคะนิงฮ่้า พ่อแล้ว

จักได้ฮู้แจ้ง แหวนแก้วใส่มือ นั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น พระก็ซ้าเพาะหน้า ถนอมตนต้านปาก

เจ้ายอดแก้ว คิ่งค้อมค่อยส้าฮาญ พ่อลือ

พระก็ปากกล่าวต้าน ถามอ่อนสีดา
เจ้าพ่อเชิญบาคาน สู่โฮงเฮือนแก้ว

ควรที่จูงบาท้าว มาเทิงเฮียงราช
แต่นั้น แก้วแก่นผู่ ใจกว้างเล่าไป

นางก็เชิญบาท้าว มาฮ่วมเฮียงนาง
บาไทเลย ลวดโดยดอมน้อง

นางก็จูงแขนท้าว โสมงามเมือแท่น