Page 279 - ebook.msu.ac.th

๒๖๘

บางพ่องไลลาเว้น แลงงายเสียเป่า

น้อยหนุ่มเหน้า นางท้าวลูกขุน

เขาเซื่องไว้ กัวเผดผีกิน
ภายลุนเห็นบาคาน ออกมาดูท้าว

เขาก็ ยินกระสันท้วง ในทวงอกจักแตก

พอเล่าเยื้อนบ่ได้ จาท้าวสว่างกระสัน
เจ้านี้ สังคืออินทร์อยู่ฟ้า ไตเทพเสด็จลง

บุญเฮืองฮด โผดคนภายใต้
น้องจักซมบาท้าว ตางดวงดมกิ่น

แม่นว่า ซมฮ้อยมื้อ ตางเข้าบ่อยากกิน
พอได้กั้วกิ่นท้าว ตางแว่นแยงเงา แด่ท้อน

จักบ่มีค้าเคือง สว่างเสียกระสันเข้า

น้องจักมายมวยเกล้า ปูไปตางสาด ก็ดีท้อน
เชิญพระเจ้าแผ่นหล้า เดินดั้นเหยียบไป

พอให้ลุโชคได้ หัตถะบาสพอยาม แด่ท้อน

เหมือนดั่งบุญซูไป สู่พรหมภายฟ้า
ฟังเสียงสาวฮามย้อง ซิงจาซีซว่า แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น เจ้ายอดฟ้า ผายต้านตอบสาว
ขอแก่ทิพย์นาถน้อง ยังจักกล่าวค้าเสิน

บ้างแม่ โสมพาวแพงศรี ยอดญิงงามล้น
อย่าได้เสินค้าเว้า ใยอวนเห็นหลาก ก็เฮียมท้อน

ฮู้ว่า น้องหากเป็นหนึ่งแล้ว งามล้นลื่นสาว พี่แล้ว

อย่าได้พิพากย์ต้าน ใยหยอดคนทาม ดังนี้
เหมือนจักเป็นวินเวียน คอบสาวมาเว้า

นางหากงามสุดแท้ เสมอคนภายโลก

ท่อว่า บุญเกิดมาพี่น้อย เยียวน้องบ่เถิง พี่นา
เมื่อนั้น ท้าวกล่าวต้าน จาม่วนหวานหู

เขาก็ยินเพิงใจ ปวดกระสันดอมท้าว
เมื่อนั้น ภูบาลย้าย คีงแพงยัวรยาต ไปแล้ว

พระเสด็จฮอดคุ้ม เวียงท้าวบ่นาน
เนือดๆเนื้อ เปื้องแกว่งวีค้า

เมื่อนั้น ราชาเห็นบาคาน แต่ไกลเลยท้วง