Page 282 - ebook.msu.ac.th

๒๗๑

คอบคึดฮอดอ่อนผู้ คีงค้อมใค่ประสงค์ พระเอย

ตั้งสว่างดับชั่วน้อง เสียเดชแฮงมา

บุญค่อยเทียระคาคง จิ่งได้มาเห็นหน้า
เสียแฮงท้าว เดินมานบบาท

อันนี้ ฮ้อยที่บุญพระเจ้าติ่วซ้อย สองเจ้าซ่อยซู พระเอย

มอบให้คัชชนามเสวยเมือง

๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เมืองใหญ่จ้าปา
ภูธรยินเพิงใจ กอดเอามาอุ้ม

พระก็ซมบาท้าว ยินดีเลยจูบ
ฮักแจ่มเจ้า ซวงอุ้มบ่วาง

มือลูบไล้ แพงยิ่งตาตน

เมื่อนั้น อ้าคาซวง กอดมือบาท้าว
ตนนางแก้ว ซมขวัญเหนือเกศ

นางก็ฮักแจ่มเจ้า บาท้าวจูบขวัญ

บัดนี้ บุญหากเคยคอบแก้ว เจ้าแม่มาเถิง ก็แม่นแล้ว
เจ้าแม่จงยืนพันปี อย่าไลเฮือนแก้ว

เหมือนดั่งอินทร์ผายน้้า กะแสลงเถิงแม่ ปางนี้
คอบว่า เจ้าแผ่นผู้ บุญกว้างโผดผาย แม่แล้ว

เมื่อนั้น ศรีสะอาดแก้ว พญาใหญ่ก้ามะทา
พระก็ผายค้าจา ต่อบาไทท้าว

บัดนี้ พ่อจักวางนางแก้ว สีดายอมอบ

ตามที่ผู่แก่นแก้ว ประสงค์น้องพ่อบ่ขีน
อันหนึ่ง พ่อจักเวนมอบบ้าน เมืองใหญ่จ้าปา

ให้แทนพ่อคองเมือง นั่งปองเป็นเจ้า

ให้ลูกแปงใจสร้าง คองเมืองตุ้มไพร่
พ่อก็ยินเพิงใจ มอบเวนวางให้

เมื่อนั้น ราชาเจ้า คัชชนามเลยกล่าว
ควรที่ไว้แก่พระติ่วซ้อย เป็นเจ้าอยู่เสวย ชอบดาย

ทานแต่นงถ่าวเนื้อ น้อยอ่อนสีดา ชอบแล้ว
ลูกบ่มีขีนขัด พระยอดเมืองยอให้

จักเอาเป็นเมียแก้ว เทียมสองผายโผด พ่อท้อน