Page 303 - ebook.msu.ac.th

๒๙๒

ปะนมนอบนิ้ว แถลงถ้อยกล่าวกลอน

แต่นั้น พระบาทเจ้า ทักอ่อนมาดี พ่อลือ

พ่อหากคองภูธร ซู่วันแวนแม้ง
บัดนี้ ศรีคานผู้ บุญซูมาฮอด จิงแล้ว

เหมือนลูกมาถอดเสี้ยน หนามก้างจากคอ แท้แล้ว

พ่อก็คึดฮอดเจ้า แจ้งแสบเผลียงอก ลูกเอย
เก็งท่อโรคาแผว ฮอดถองเถิงเจ้า แท้แล้ว

ขอปทุมาไปคองเมืองจ าปา

๏เมื่อนั้น บาก็ยอยกนิ้ว ทูลกลอนกอยกล่าว
ฮ้อยที่บุญแจ่มเจ้า จอมซ้อยซ่อยซู หั้นแล้ว

ลูกก็เดินประเทศด้าว น้าพ่อเล็งโญ

กายภูเขา เขตดอยดงกว้าง
พอยเล่าไปเถิงห้อง จ้าปานครราช

พระพ่อเสด็จสู่ฟ้า วางไว้แต่ฮอย พระเอย

นาโคช้าง ปิตุเรศเหนือหัว
วางฮอยลวง ล่วงไปเหนือฟ้า

คือพ่อบนบอกไว้ เมืองราชยู่เสวย
พอยเล่าเป็นอนตาย แก่เมืองหลวงกว้าง

เลยเล่าเถิงนางแก้ว สีดาลูกพระราช
พระก็เว้นลูกแก้ว วางให้ยักข์กิน พระเอย

ลูกไปฆ่ายักข์มอดเมี้ยน จิ่งวางอ่อนสีดา

พระก็ยินดีเวน มอบเมืองวางให้
ลูกเสวยเมืองสร้าง จ้าปานครราช ภายพุ้น

ยังคึดฮอด ลูกพระผู่แก่นไท้ คีงค้อมด่วนมา นี้แล้ว

บัดนี้ ข้อยพระเคืองอ่อนน้อย นางนาถปทุมา
ขอแก่ราชาพระ อิดูตนข้อย

ขอแก่ราชาเจ้า ทั้งสองผายโผด จิงท้อน
ขอแก่พระติ่วซ้อย สองเจ้าอิดู แด่ท้อน

อันหนึ่ง สหายราชเจ้า พ่อแม่สองกษัตริย์
พระก็กะติกรถาม ข่าวพอแสนตื้อ พระเอย

ขอให้รัตนังแก้ว สองนครเป็นแผ่น เดียวท้อน