Page 298 - ebook.msu.ac.th

๒๘๗

ลงโซมเอานงแพง กอดซมเลยอุ้ม มาดีลือ

โสมศรีส้อย เสนหายั้งขม่อม มาลือ

พระพี่เจ้าลุ่มฟ้า พระนางน้องอ่าวเถิง มาลือ
พระพี่เจ้า สุดขม่อมเหนืออก มาลือ

ดวงตานาง เนตรในสองก้้า

สายใจน้อง ได้แยงมาคือแว่น
เชิญมานั่งหัวใจหม่อมน้อง ยินห้อมให้ซื่นบาน

บัดนี้ สมภารอ้าย เดือนเพ็งมื้อสิบสี่
มานั่งป้อง หัวใจน้องให้อุ่นทวง แด่ท้อน

น้องหากยินทุกข์กั้น กวมมโนกระสันพี่
คือคู่แปงเป่งฮ้อน ทวงใส้แลบขมอง

ก็หากฮุนแฮงแท้ สุดแห่งทวงคึด

คือคู่ปืนแถลงถอง ถืกมโนหะทัยม้าง
คือคู่ทวงอึดเอ้า เป็นลมบ้าป่วง

เหมือนดั่งเทเวศท้าว เนาหม้อหมื่นอสงข์

เทื่อว่า น้องเหินห่างท้าว ไกลบาทองค์กษัตริย์
เหมือนดั่งลงในแปว เวทนาในหม้อ

คือสัตทันต์ช้าง บริวารมีมาก
พระเล่าถือหน้องซ้้า พานหน้าลวดยิง นั้นแล้ว

น้องก็ปากบ่ได้ กั้นอยู่พอตาย
ยังถือปืนแสลงพิส พุ่งต้ามโนน้อง

คือดั่งสายคอแก้ว เดินคืนมาโผด ปางนี้

บ่ได้ละน้องไว้ เมือหน้าห่างเสนห์
น้องหากดั่นๆดิ้น คะนิงนาถจอมขวัญ

เหมือนดั่งโจรขโมยลัก บ่นานหากคืนได้

อันหนึ่ง เหมือนดั่งรัตนังแก้ว ในตาแดงเลือด
น้องก็อดบ่ได้ ชลย้อยบ่เหือดตา นั้นแล้ว

คอบเทื่อจิตทะจอดเจ้า จมเจตน์เจียระกาล
น้องหากโฮมมโนเนา นวดทะยมในเนื้อ

คือดั่งโพธิ์ศรีแก้ว กางหาวก้านกิ่ง
เป็นที่คนจอดยั้ง แสงฮ้อนเพิ่งเย็น

ก็หากมาเสียก้าน ใบบางเหลืองหล่น