Page 301 - ebook.msu.ac.th

๒๙๐

สองแพงฮัก กอดกันแฝงฝั้น

นางนั้น ซื่อว่า “สีดาแก้ว” จอมเมืองลูกพระราช

นางหนึ่งเป็นลูกเจ้า ชาวเซื้อเศรษฐี
ซื่อว่า “สีไวแก้ว” นางงามเสมอหล่อ

มาอยู่ซ้อน เฝือฝั้นฮ่วมเฮือง พี่แล้ว

พี่ก็เสวยราชท้าว แทนพ่อเป็นพญา
ก็บ่มีนานเหิง ลวดกระสันเถิงน้อง

พี่ก็ผันมาแท้ มีนานเฮ็วฮอด
หวังจักเชิญแจ่มเจ้า เมือสร้างสืบเมือง พี่แล้ว

พี่จักเมือขอดแก้ว สามอ่อนนางเดียว
สองหากพากันมา แค่เมืองนครฟ้า

อันหนึ่ง สีดาแก้ว สหายเดียวเมืองลุ่ม ภายพุ้น

นางก็ ถามข่าวเจ้าแผ่นหล้า แสนตื้อแต่ไกล ว่าอั้น
เชิญน้อง เมือสู่ห้อง เมืองลุ่มปุนแปง ชอบดาย

นางว่า เหมือนอุทรเดียว หากไกลกันแล้ว

อันหนึ่ง อย่าลอนได้ เจียมใจคึดต่าง กันท้อน
ก็หากแพงยิ่งแท้ ดูด้ามดั่งใจ ว่าดาย

เชิญแม่เมือแฝงท้าว เป็นแม่เพียงกัน ว่าอั้น
เพื่อแนวสวนสม แต่ในเมืองฟ้า

๏เมื่อนั้น สมศรีแก้ว ปทุมาเลยกล่าว
อันว่า ผู่แก่นไท้ ปรานีน้องคอบคุณ ท่านแล้ว

บัดนี้ น้องพระเจ้า ขออ่อนเมืองแฝง ชอบดาย

ปุนจักไปเมืองคน ก็ส่วนอายกระเทินหน้า
ชาติที่ตัวเดียวแท้ ไปปอมแกมเพื่อน สันนั้น

เก็งทอค้าเดือดฮ้อน ภายหน้าเกิดมี พระเอย

เพื่อนจักฮักเที่ยงแท้ ฮู้ว่า “มายา” บ่ฮู้
จักว่าค้าเป็นตาย แต่งสอนก็ยังฮั้ว

น้องบ่เคยลักฮู้ หัวใจของเพื่อน พระเอย
จักว่าดีและฮ้าย มีขึ้นก็ใช่การ บ่ฮู้

เหมือนดั่งน้้าเลิกแล้ว ไม้หยั่งยังเถิง
ชาติที่หัวใจคน เลิกกว่าบาดาลพื้น

เพื่อนฮักแท้ ก็ยินดีดอมเพื่อน