Page 306 - ebook.msu.ac.th

๒๙๕

ลือว่า เสนห์หาน้อง ปทุมาทะรงกิ่น

สองกอดกิ้ง ในห้องก่อมกัน

เสนหาฝั้น บรรทมเหนือแท่น
สุดที่ใจบาดเจ้า เฝือฝั้นก่อมนาง

นิทเน่งเนื้อ เกี้ยวกอดเนานอน

เหนือเม็งชอน อุ่นทวงแสนชั้น
สองฮ่วมซ้อน นอนฝั้นก่อมกัน

แต่นั้น สูรย์เป่งขึ้น เฮืองฮุ่งภูเงิน พุ้นเยอ
สองก็ลงบรรทม อาบสีสรงล้าง

เสินๆย้าย ภาค้าถวายบาท
เสวยโภชตั้ง งายแล้วเลิกถอย

๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เสตะราชภูเงิน

พระก็เตินเสนา ซู่คนโยงค้อง
บัดนี้ กูจักลาหนห้อง ภูเงินไกลาส

เมือส่งสองยอดแก้ว จอมเจ้าลูกกู

ให้เสเนตรฮู้ ตกแต่งอาสา
กูจักเมือเมืองคน ส่งสองเขือเจ้า

สูจงเดาดาห้าง พลแสนหลายหมู่
ปะดับเคื่องย้อง อย่าเศร้าหม่นหมอง

หางปีกแก้ว ให้เป็นแผ่นค้าสุก
มะณีโชใส ส่องงามเงาเหลื้อม

ทุกภาคพร้อม สังวาลแก้วก่อม

ฝูงเชิดแก้ว ค้าเหลื้อมเฮื่อเฮือง
สบสอดอ้อม แขนก่อมเพิงค้า

ทั้งมุทิดาแหวน เฮื่องามคุลีนิ้ว

อาภรณ์ผ้า ไหมค้าทงนุ่ง
ประดับต้างแก้ว ผิวหน้าต่างกัน

เอาให้ผากดเท้า เมืองจอมไกลาส
ชาวเทพเจ้า แปงเอ้ให้ปะเทียน

ตางให้ชาวลุ่มฟ้า นครราชลือซา
ให้จักเอากันไป ยืนเทียนยวงใต้

กับทั้งเสนาท้าว กษัตราทุกหมู่