Page 312 - ebook.msu.ac.th

๓๐๑

ยอมือทูล ใส่หัวเลยก้ม

วันทาท้าว จตุราทั้งสี่

ปะนมนอบนิ้ว ทูลท้าวเล่ากลอน
บัดนี้ จตุราชท้าว ทั้งสี่มาดี แด่ลือ

ตูก็คองบาคาน ซูวันแวนแม้ง

คือดั่งจ้าปาเศร้า สูญโญแปนเป่า แท้แล้ว
คอบว่า ผู่แก่นแก้ว แพงล้านพรากเมือง หั้นแล้ว

เมื่อนั้น เจ้ายอดฟ้า เขาใหญ่ภูเงิน
พระก็เคียงค้าจา ต่อขุนจิงแจ้ง

ตูก็มาสะเทินดั้ง ทางไกลสุดขนาด
อันที่พระแก่นเหง้า จอมเจ้าค่อยอยู่ดี แด่ลือ

อันหนึ่งพระยอดแก้ว นางนาถอ้าคา

ยังค่อยเฮียงสถานทอง อยู่กะเสิมดอมท้าว แด่ลือ
อันหนึ่ง เสนหาซ้อย สีดาตนลูก เฮานั้น

ยังค่อยเนาแห่งห้อง สถานกว้างอยู่เย็น แท้ลือ

เมื่อนั้น โยเธศท้าว ทุกหมู่เสตา
สหายพระ ยังค่อยเทียรค้าสุข ส้าฮาญคองท้าว

อันหนึ่งเทวีแก้ว อ้าคานางนาถ
ยังค่อยเทียมแทบห้อง ดอมเจ้าพระยอดเมือง พระเอย

อันว่า ลูกแก่นแก้ว นางนาถสีดา
ยังค่อยเทียระคาคง อยู่เย็นหายฮ้อน

เมื่อนั้น ราชาเจ้า เสตาต้านตอบ

เยียวท่านฮ้อน ฮมเนื้อเดือดตน บ่ฮู้
ยังค่อยอยู่ชอบแท้ เฮาขอบกะใจดอม พระแล้ว

เฮาก็ยวงพลมา เพื่อประสงค์สามเจ้า

แต่นั้น พระก็โฮมค้าต้าน เตินศรีปุตตราช
เจ้าพ่อเมือสู่ห้อง หอแก้วแต่งปุน ก่อนเทอญ

ถามข่าวสหายราชท้าว ปุนแต่งสามที ว่าเนอ
คองพระมีค้าแพง ด่วนถองเถิงเจ้า

ขอให้ปรานีแท้ โดยใจจงไพร่
บ่กว่าเจ้าติ่วซ้อย สหายแก้วฮ่มเพิง ว่าเนอ