Page 313 - ebook.msu.ac.th

๓๐๒

แห่พระเจ้าเสตาเข้าเมือง

๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เตินหมู่เสนา

เทิงที่ยวงพายสาร ออกไปเอาท้าว
เมื่อนั้น เสนาห้าง เหมวดีสารเผือก มาแล้ว

ถวายบาทท้าว เฮียงถ้าแทบเกย

แต่นั้น สะพั่งหน้า ฝูงหมู่เสนา
เขาก็ชวนกันมา แห่แหนจอมเจ้า

เมื่อนั้น ราชาเจ้า คัชชนามตนประเสริฐ
สังพ่อเจ้าติ่วซ้อย นางแก้วแม่เมือง

แต่นั้น ประเสริฐเนื้อ โลมจูบปทุมา
พี่จักเมือในเมือง จากศรีจอมเจ้า

เมื่อนั้น ปทุมาน้อย จารจาต้านปาก

เจ้าค่อยเมืออยู่ซ้อน ภายพุ้นอย่าลืม หม่อมเอย
แต่นั้น ท้าวนอบนิ้ว ลาพ่อเล็งโญ

พลไหลหลาม หลั่งนองน้าเจ้า

อันว่า ราชาเจ้า คัชชนามตนประเสริฐ
เจ้าก็ เสด็จขวี่ช้าง สารต้นเผือกขาว

ดูเลิศล้้า งามยิ่งเมืองคน
ดีแก่ชาวเมืองเขา แห่พญาเมือบ้าน

ยืดๆเท้า เถิงวังเวินราช
พระก็ เกาะเกี่ยวช้าง สารเท้าแทบเกย

พระก็ยัวรยาตเท้า เถิงอ่อนนางคาน

สองนางเซย กอดมือเมือห้อง
เมื่อนั้น สีดาต้าน ทักถามโดยด่วน

บัดนี้ พระติ่วซ้อย เอาน้องเที่ยวมา แล้วลือ

น้องหากหอดๆกั้น หาอ่อนอวนตน
คือจักไลเฮียมเสีย บ่แหนงนาเจ้า

น้องหากยินกระสันอ้าย หนหวยเช้าค่้า คืนแล้ว
เยี่ยวว่า พระติ่วซ้อย ไลน้องบ่ประสงค์ แท้ดาย

น้องก็คึดฮอดอ้าย ทงโสกแสนถนัด
คึดเถิงปทุมา ใค่คอยเห็นหน้า

ตนตัวน้อง คือไฟเผาแผ่น