Page 314 - ebook.msu.ac.th

๓๐๓

คือไฟลุกลามไหม้ กะใจน้องปวดกระสัน แท้แล้ว

วันนี้เป็นโชคแท้ อ้ายได้ต่าวเถิงโฮง

น้องมาดีใจหลาย ดั่งเหนี่ยงดาวเหนือฟ้า นั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น เล็งโญผายคดีความ ต่อนางยินสะอื้น

พี่หากกระสันเถิงแก้ว สองนางทุกเช้าค่้า จิงแล้ว

ดูดั่ง การพี่ฮ้อน โฮมเอ้าปวดมโน พี่แล้ว
บัดนี้ พี่ก็ลุโชคซ้้า โดยดั่งใจจง แลเด

ขอแก่ จอมมโนนาง ค่อยจงใจกว้าง
องค์กษัตริย์เจ้า เสตาวัณบัพพราช ภายพุ้น

พระก็ฮักอ่อนผู้ ใจกว้างด่วนมา หั้นแล้ว
บ่กว่าแต่น้องนาถแก้ว เจ้าค่อยปีปาย ก็พี่ท้อน

ตางให้เป็นวงศา สืบเดียวดอมเถ้า

เมื่อนั้น นางก็ขานค้าต้าน จาหวานหุมปาก
อันนี้ บุญแก่นไท้ พระเมืองเจ้าหากหลาย หั้นแล้ว

แต่นั้น ท้าวพรากน้อง เมือสู่เล็งโญ

พระก็ถวายค้าควร ซู่อันเอาไหว้
เมื่อนั้น เล็งโญต้าน ทักถามโดยด่วน

ลูกพระผู่แก่นไท้ คีงค้อมฮอดดี พ่อลือ
พ่อก็คึดฮอดเจ้า คะนิงฮ่้านอนคึด

คือดั่งเอาหลาวแทง แสบตนโตเนื้อ
พ่อเห็นเจ้า กังวลหายโสก พ่อแล้ว

คือดั่งคนถอดเสี้ยน หนามไม้จากตีน นั้นแล้ว

แต่นั้น ท้าวตอบถ้อย จาพ่อค้าควร
ลูกบ่มีค้าเคือง ค่อยมาเถิงเจ้า นี้แล้ว

บัดนี้ ธีตาน้อย จอมเขาไกลาส ภายพุ้น

ลูกเอามาพ่้าพร้อม เคียงข้างเพื่อนสหาย
พ่อแม่เจ้า เมืองใหญ่เสตา

หากเดินทางมาเถิง ส่งนางดอมข้อย
ลูกจัดให้เซาผาสาทกว้าง กางท่งมโนฮมย์

พระก็ถามข่าวสองราชา แต่ไกลแสนตื้น
ขอแก่สมภารเจ้า สหายเฮาปรานีมาก

คือดั่งเมืองฝ่ายพุ้น ภายพี้ก็ดั่งเดียว