Page 317 - ebook.msu.ac.th

๓๐๖

เนือดๆเนื้อ ชาวแขกกินนรี

เขาก็หามปัณณาการ หลั่งเตินน้าเจ้า

ไปเถิงปักตูเวียงกว้าง จ้าปานัคคเรส
ดีท่อ ชาวเทพเอ้ ทงย้องผ่างงาม

เขานั้น สะอาดเนื้อ คีงก่องเสมอเหลา

เพื่อนก็ลือว่า พิมสารงาม ไป่เพิงเทียมได้
ชาวเมืองก้้า ภูเงินงามซวด เฮ็วนี้

อันว่า สองแก่นไท้ งามล้นสิ่งเขียน แท้น้อ
สาวหนุ่มน้อย ซิงยาดกินนรี

เขาก็เลียนถันแถว กล่าวจาจงต้าน
อันว่า นางงามเจ้า ทั้งสองเสมอเสี่ยน

ปานดั่งอินทร์แต่งแต้ม ประสงค์ไว้โลกลือ

ซวดนั้น เป็นที่อกอ่อนซ้้า กระสันแสบแสนถนัด ซวดแล้ว
คอบเทื่อ สมภารเพ็งภูเงิน ก็หากงามลือล้น

คือดั่งรัตนังแก้ว มณีโชติสุดทะเจตน์ เฮ็วนี้

ลือว่า พระติ่วช้อย เป็นต้นยอดเสนห์
พอว่า บุญปองได้ฮ่วมซ้อน เป็นเอกยามเดียว ก็ดี

ก็จิ่งเอโกตาย บ่แหนงลางแล้ว
เป็นที่เบือกะใจไว้ ดากระสันสุดขนาด

พอว่า มาบาดไว้ กะตาน้องเปี่ยวเสนห์ ซวดนี้
๏แต่นั้น พระบาทเจ้า พรหมเทพเลยจา

เสนหาพอ อย่าหลอนมาเย้า

เห็นว่า โสมพอยน้อย หั้งลอนจาเกี้ยงปาก
พี่หากฮู้เพสเจ้า หั้งลอนเกี้ยงแต่ความ หั้นแล้ว

อันนี้ ฮ้อยที่มายัวะเย้า ลวงพี่พอสลบ

อันที่จ้าปางาม ดั่งนางนครฟ้า
ใค่จักสบพบก้้า ฝ่าตีนไกลาส บ่มีแล้ว

คอบเทื่อสมฮูปฮ้าย มีเอื้ออ่าวประสงค์ นั้นเด
ฮ้อยที่ขวัญแห่งอ้าย ไกลาสมีสนิท เมื่อใด

เหมือนจักเมามัวอวน คอบใจจงน้อง
พอเมื่อบุญหลายได้ เมื่อแฝงหัตถะบาส

พอให้สองก่อมกิ้ง ยามน้อยหนึ่งนอน ก็ดีท้อน