Page 316 - ebook.msu.ac.th

๓๐๕

อันหนึ่ง กูจักท้าเอกราชท้าว จงขอดพันธมิตร

สูจงลงสนามหลวง ซู่คนมวลพร้อม

กูจักผูกไมตรีเจ้า จอมเมืองไกลาส
แล้วจักยอมอบให้ ของแก้วค่านาง

แต่นั้น พระบาทเจ้า ตนลูกเลยลา

พระก็ เมือหอปาง ค่อยเนาคีงแก้ว
เมื่อนั้น ราชาเจ้า จองเมืองไกลาส

พระก็เตินโยเธศท้าว มาใช้ข่วงเถิง
สูจงเมือขาบไหว้ พญาราชจ้าปา

ให้น้าบรรณาการ มอบถวายเถิงเจ้า
อันหนึ่ง เขือจงทูลบุพพิตให้ ขอนางน้อยนาถ

เขือจงหลิงล่้าท้าว ภายพี้ให้เสมอ

บ่กัวแต่อินทะราชเจ้า พรหมเทพเคยเลิง ซวดแล้ว
ค้าปฏิญาณเขือ ให้เสนอสองเจ้า

เทิงที่เฮาปองไว้ ภายสูงเสมอเนตร

หากจักเห็นท่านแก้ ค้าเปื้องฝ่ายเฮา
ควรที่ได้ค่าไว้ เป็นฮีตคองเมือง ชอบแล้ว

เพื่อนจักมาลุน ส่วนเฮายังแม้ง
เพื่อนหากลือผญาก้้า ภายเฮามีมาก จิงแล้ว

อย่าได้เบียนแห่งท้าว ภายพี้ให้เสมอ
ซู่แห่งซู่หนอฟ้า ในกะโอกไผมัน

ก็หากพอมันแนม ท่อสองกลมเกี้ยว

๏แต่นั้น เสนาผู้ คนดีพรหมเทพ
กับทั้งอินทะราชเจ้า คนชั้นเชื่อใจ

เขือก็ลาบาทเจ้า พญาเทพกินนรี

เตินเขาถือปัณณาการ แต่งไปดาถ้วน
ดีแก่ฮมๆพร้อม กินนรีของแจก

ล้วนเคื่องแก้ว ของท้าวหีบหาม
เขือก็ปันแจกไว้ ฝูงเคื่องปัณณาการ

เขาก็ทมๆหาม สู่เมืองนครท้าว
แต่นั้น พิมมะสารผู้ คนดีอวนแขก

ดีแก่อินทะราชท้าว พรหมไท้ฮีบเติน