Page 315 - ebook.msu.ac.th

๓๐๔

บัดนี้ ขอแก่พระติ่วซ้อย คะนิงมากแวนเมือง ชอบดาย

พระได้ไลเมืองปะ เป่าสูญเสียเศร้า

ควรที่ท้าเผืองแท้ อย่านานโดยด่วน ควรแล้ว
เมื่อนั้น พระพ่อเจ้าติ่วซ้อย เตินต้านซูขุน

สูจงตกแต่งตั้ง ควรค่านางเมือง

ปุนพายสารเผือกขาว ให้มีพอฮ้อย
กองประเทืองม้าว สังวาลค้าเพิงเชิด

นับอ่านได้ พอฮ้อยซู่อัน
ประเสริฐแก้ว ปัทมะหลอดมณีโชติ

เตินกันนับ อ่านดูพอฮ้อย
งัวควายช้าง พังคีตัวถ่าว

ให้นับอ่านได้ พอฮ้อยซู่อัน

ฝูงส่้าข้า สาวบ่าวนงฮาม
สูจงทันเอามา ซู่คนอย่าช้า

สูจงปุนงามตั้ง เงินแสนค้าหมื่น

เป็นค่าเจ้าติ่วซ้อย นางแก้วลูกกู แท้เนอ
๏เมื่อนั้น หื่นๆก้อง โยเธศยินดี

เขาก็เดาดาตก แต่งปุนมีแล้ว
ขุนเยียให้ ขุนปองเลี้ยงแขก

เขาเลือกบ่วงซ้อน ดีล้วนแบ่งยาย
แจงแจกให้ ฝูงหมู่มุนนาย

ทั้งชาวเมือง แต่งปงดูถ้วน

แซงงามพ้าว ตาลหามก้วยหมาก
มี้ม่วงส้ม เฟืองอ้อยเว่อนาว

หมากส้มเกี้ยง ส้มโอนัดแงวไฟ

ขุนหินยก แต่งกันปูพื้น
เสยเมยท้าว นรินทร์พรหมโลก

เขือจงขึ้นสู่พื้น ปูแก้วอาสนา
เขาก็ โดยดั่งบุญโยคแก้ว เตินราชอาณา

แต่นั้น ราชาพระ เล่าเตินฝูงเหล้า
สามวันให้ เสนาโฮมแต่ง

จักได้ยอแจ่มเจ้า กางแก้วโสรจสรง