Page 325 - ebook.msu.ac.th

๓๑๔

คือดั่งอินทร์ซักน้าว สุชาดาเฮียงฮ่วม กันนั้น

สองหากงามลื่นล้น คือแก้วหยาดแสง
สองฮ่วมช้าง ขาวเผือกงามสนิท
พระก็เอาขอเกาะ เกี่ยวสารเฮียงกล้า

แต่นั้น บุพพิตใท้ เสตาไกลาส
สองแจ่มเจ้า มีช้าด่วนมา
พระก็ขึ้นขวี่ช้าง สารเอกมหาไชย์ พุ้นเยอ
สองกษัตริย์ราชา ขวี่เฮียงกันไว้
เมื่อนั้น โสมศรีแก้ว บัพพาวัณศรีสะอาด

งามทะไล้ ผิวเกี้ยงก่อมค้า
นางก็ทงอาจช้าง ผาสาทหอค้า พุ้นเยอ
โสมพาวเพิง สิ่งนางนครฟ้า

สาวสนมขึ้น พายค้าเหนือแหย่ง
ตนพระเจ้าแผ่นฟ้า เชิญท้าวออกอวน
เมื่อนั้น สองศรีซ้อย เสนหาเสด็จก่อน
อวนพระเจ้าแก่นไท้ หัวต้องก่อนเพียง

ซะซ่อนเนื้อ เสด็จยาตน้าพล
ดีแก่สองราชา หลั่งเติมตามท้าว
พลหลวงเท้า หัวเซียงคับคั่ง
ท้าวก็ย้ายหมู่ช้าง ไหลเข้าสู่เวียง

พลหลวงเท้า เถิงเขตหอสนาม
เค็งๆเสียง เสพนันเนืองก้อง
ตั้งหากงามสุดแท้ ขัตติยาทั้งสี่
คือดั่งเทวราชย้อง ลงหลิ้นแค่สนาม

ทุกแห่งห้อง เสียงมี่นันเนือง
สนๆนบ นอบมือมวลไหว้
เมียงๆเหลื้อม แสงค้าแก้วก่อม

๏เมื่อนั้น ผู่แก่นแก้ว ลงช้างแทบเกย
แต่นั้น หยอนหย่อหน้า พระราชทั้งนาง
สองก็ ลีลาลงคอสาร สู่เกยเฮียงช้าง
เมื่อนั้น เสตะราชท้าว ทั้งนางยัวรยาต ไปแล้ว
จิ่งไปฮอดแท่นแก้ว บาลังกว้างที่สนาม

เมื่อนั้น ศรีสะอาดเนื้อ เจ้าอ่อนสีดา
นางจูงเอาปทุมา สู่บาลังแก้ว
สองเขือเจ้า เฮืองกันสถิตฮ่วม

เมื่อนั้น ผู่แก่นแก้ว นามท้าวเล่าไป
พระก็จูงเสตะราชท้าว เมือฮ่วมเฮียงกัน