Page 320 - ebook.msu.ac.th

๓๐๙

สองแก่นไท้ เถิงราชเล็งโญ

เขือก็ถามภูมี สั่งมาทูลเจ้า

เมื่อนั้น ราชาต้าน ทั้งหัวหุมปาก
ไผห่อนเอาเงื่อนได้ ผญาแก้วแห่งเฮา นั้นเด

แต่นั้น พระกล่าวต้าน จาต่อเสนา

เฮาหากมานานเสีย ห่างใจจงใช้
บัดนี้ ควรเฮาจักเตินคนให้ ถวายของควรค่า ควรแล้ว

นับอ่านได้ พอฮ้อยมอบถวาย
อย่าให้เสียเดชแท้ เกินแห่งภายเฮา ชอบดาย

คนที่เฮาท้าเปือง แต่งถวายเถิงท้าว
อันหนึ่ง เฮาจักเชิญพญาเข้า มาเมืองนครราช ควรแล้ว

กูจักเอกราชท้าว ทันต้นขอบแพง ชอบดาย

เชิญพระมาฮ่วมท้าว เอกราชหอสนาม
เพิงจักน้าเมือปุน ปูกแปงปุนให้

ควรที่แปงงามไว้ เสมอกันอย่าเบี่ยง

พระหากใช้ฮอดแล้ว เฮาซ้้าตอบเสนห์ ท่านเอย
จักเบี่ยงแท้ ภายเพื่อนจักปนกก หั้นแล้ว

เพื่อนหากปูนปูกไว้ เป็นเขื่อนแข็งเมือง
เหมือนดั่งเฮาทั้งหลาย ปูกแปงภายพี้

ควรที่ให้อ่อนน้อย เป็นแม่เพียงกัน ชอบแล้ว
๏แต่นั้น โยธาเขา ขาบทูลทันเหง้า

แม่นดั่งทันย้าผู้ ใจคามคะนิงมาก จิงแล้ว

ซู่คน ซู่เป็นเซื้อหน่อฟ้า เขือเจ้าเกิ่งกัน พระเอย
ชอบว่าให้อ่อนน้อย โสมสะอาดพิมสาร

ทั้งขุนจิต อ่อนจันทร์สามท้าว

เขาก็ โดยดั่งสมภารเจ้า ก้ามะทากษัตริย์ใหญ่
สามแก่นไท้ บาท้าวเล่าลา

ใย่ๆย้าย ยอเคื่องขนไป
ดีแก่ทาสาเขา แห่ไปยีย้าย

ใยๆเท้า มโนฮมย์ท่งใหญ่
ดีแก่ชาวเทพเท้า ทั้งค้ายผ่อดู

พวกชาวลุ่มย้อง ยังเพสงามสนิท พุ้นเยอ