Page 323 - ebook.msu.ac.th

๓๑๒

อย่าได้ขีนบูฮาน แต่ใดเฮาตั้ง

เมืองหลวงให้ สองนางปุนแต่ง ชอบแล้ว

ยังเล่ายอแจ่มเจ้า สองน้อยให้เสวย
ควรที่ตกแต่งไว้ เป็นแม่เพียงกัน

แม่นว่า อากรเมือง ผ่าเสียกันแท้

ผิว่า มีสันนี้ เอาสามปูนปูก ควรแล้ว
ผิบ่มีดั่งนั้น ลาท้าวแต่ไกล ชอบแล้ว

เมื่อนั้น ทุกท่วยท้าว เสเนตรทั้งสาม
เขาก็ ทูลจอมเมือง กล่าวกลอนกอยเกี้ยง

ขอแก่บุพพิตไท้ บุญคานฟังก่อน
ข้อยพระทูลกล่าวเกี้ยง กลอนท้าวบ่เถียง พระเอย

อันว่า ภูธรท้าว สหายเดียวลูกพระราช ภายพุ้น

พระจักยออ่อนน้อย สองเจ้าให้นั่งเมือง ว่าดาย
ซู่แห่งซู่เป็นหน่อฟ้า บ่มีลื่นคองเมือง ว่าอั้น

สองนางเป็นเทวี อยู่เฝือแฝงท้าว

อันว่า เมืองหลวงกว้าง จ้าปาปันถ่อง
ไว้แก่สองแจ่มเจ้า นางท้าวอยู่เสวย

เมื่อนั้น เสตะราชท้าว ดูค่องค้าคะนิง
พระก็ฟังค้าควร บ่ขีนค้าท้าว

นางก็ยอมือไหว้ เลยลาสารจอด
สามแก่นไท้ ลาท้าวเลิกเมือ

เขาก็ออดๆต้าน เสียงม่วนจากัน
ดีท่อกินนรีเผือ พ่างทางหลิงท้าว
เขาก็เอากันเข้า เมือวังเวิงราช

ขึ้นสู่ท้าว ทูลไหว้ซู่คอง
เมื่อนั้น พระบาทท้าว ซมซื่นยินดี
พระก็หลิงคองเมือง แต่งแปงกวมกั้ง
พอเมื่อสุริโยค้อย เขาทองลงต่้า
เพียะคาดใค้ เพ็งฮ้องเสพระบ้า

ฝูงส่้าเซื้อ ชาวเทศกินนรี
นางพ่องน้ามาเมือง บ่าวสาวสงวนหลิ้น
ชาวเมืองซ้อน แสวงหาสาวเทศ

ยูท่างสาวบ่าวซ้อน กวนหลิ้นหลากเชิง
ดูม่วนแม้ง ในเจตน์จงสงวน