Page 327 - ebook.msu.ac.th

๓๑๖

เมื่อนั้น ราชาท้าว เสตาไกลาส

พระค่อยต้าน จาท้าวตอบกัน
บัดนี้ มหาราชท้าว ยังค่อยเพียรตน ดีลือ
ข้อยก็ผันมาเฮ็ว เพื่อประสงค์ดอมท้าว

คือดั่งสายนามเซื้อ เสนหาฮักยิ่ง จิงแล้ว
ขอพระเจ้าติ่วซ้อย สหายแก้วฮ่มเพิง
ค้าฮัก ค้ามักอย่าได้คาดแค้ว นานยิ่งแสนกัปล์ แท้เนอ
เหมือนดั่งอุทรเดียว เกิดน้ากันแท้
เมืองฮาก้้า สองพญาเป็นแผ่น เดียวแล้ว

ควรที่ปงแน่ไว้ เป็นกว้างจิ่งควร ชอบดาย
ขอพญาจงใจไว้ อย่าลอนใจเป็นต่าง
ควรที่ยอแจ่มเจ้า สามแก้วโสรจสรง ชอบแล้ว

อันว่า เมืองใหญ่กว้าง นครราชสองเมือง ก็ดี
ไว้แก่สามนงแพง อยู่เสวยสมสร้าง
ข้อยจักเอายังน้้า อะโนมาสรงอ่อน
พอให้ยืนยิ่งได้ สมสร้างสืบเมือง หั้นแล้ว

อันหนึ่ง ผู่แก่นแก้ว เสมอลูกคีงฮา นั้นท้อน
เพียงแต่เป็นวงศา ต่างเมืองคะนิงฮู้
ฮานี้ บุญหลายได้ ราชาเป็นลูก ฮาแล้ว
ฮ้อยที่บุญส่งให้ ฮาแท้จิ่งเถิง หั้นแล้ว

๏อันว่า ภิเสกลูกแก้ว ฤทธีเก่งอินทา
บ่มีไผพอสอง พ่้าเสมอพญาได้
ฮ้อยที่เป็นวงศาเซื้อ พญามาปางก่อน จิงแล้ว
ควรที่ยอแก่นไท้ บาท้าวโสรจสรง ชอบดาย

เมื่อนั้น สองกล่าวเกี้ยง กลอนม่วนอรซอน
พระก็ยอสามสี โสรจสรงมีช้า
จวงจันทน์คู้ จันทเสนหอมหื่น

อันว่า ผู่แก่นเจ้า มีช้าหลั่งลง
คื่นๆก้อง เสียงเสพสะบัดไชย์ พุ้นเยอ
สองเมืองสรง เสพกลองเฟือนพื้น
เสียงนีนันก้อง กางหาวดังสนั่น
คือดั่งลมเบิกฟ้า ดูล้นแผ่นไต หั้นแล้ว

แต่นั้น เจ้าก็เสด็จจากน้้า มาสู่บาลัง
ค้าพรหมเทพา ด่วนไปทูลเจ้า
ถวายพรเกี้ยง ค้างามทูลบาท

ซื่อ บูฮมจักรพรรดิ์แก้ว คัชชนามท้าวยอดคน
แต่นั้น อินทราชเจ้า ปุนบอกถวายนาง