Page 321 - ebook.msu.ac.th

๓๑๐

เหมือนดั่งอินทร์พรหมลง อาจโสมปะสงค์ไว้

อันแต่งามสนิทแท้ สามนายเสมอภาค

ไทลุ่มฟ้า งามแย้มดั่งเขียน แท้นอ
อันว่า ทะวาดแก้ว พรหมเทพงามสนิท ก็ดี

ก็ไป่ปานศรีพระ ยอดชายเมืองนี้

คือดั่งอินทาไท้ ริจนาตองฮูป เฮ็วแล้ว
ดีแก่สาวหนุ่มน้อย ชาวฟ้าค่อยจา

โสมสะอาดท้าว คือดั่งอินทร์เขียน
แม่นว่า ชาวภูเงิน ก็ไป่ปุนปานท้าว

พอว่า บุญหลายได้ เทียมสองยามหนึ่ง ก็ดีท้อน
แม่นว่า ดับชาติน้อง ชาวฟ้าก็บ่แหนง หั้นแล้ว

แม่นท่อได้ฮ่วมซ้อน น้อยหนึ่งพอยาม ก็ดี

เหมือนบ่แหนงซีวัง คอบกะใจจงท้าว
ค้ามักค้าฮักน้อง กืนกินเสียสว่าง

เป็นที่มาล้อน้อง ชาวฟ้าให้กระสัน ซวดนี้

น้องบ่มี ให้ห่างเมือสู่ห้อง ไกลาสภูเงิน ได้แล้ว
ฮ้อยที่ขวัญหลงหลอ อยู่แฝงเฝือท้าว แท้ลือ

เมื่อนั้น ขุนจิตตั้ง เอินเสียงสนองตอบ
ขอแก่พระยอดแก้ว ชาวฟ้าอย่าหวั่นไหว พี่ท้อน

พี่นี้ โสมฮูปฮ้าย ควรชอบพระอวนเตือน นี้แล้ว
ก็บ่สม ที่สมภารพระ ยอดเมืองนครฟ้า

น้องนี้ คือรัตนังแก้ว งามปะเหียนสุดโลก ก็เฮียมแล้ว

ท่อว่า บุญพี่น้อย เทียมน้องบ่ห่อนสม พี่แล้ว
สังหากมาโผดฮ้าย พอแต่ค้าจา สันนี้

ภายปะทันสม บ่ประสงค์ทะลอนเยื้อน แล้วลือ

พอว่า บุญหลายได้ ดวงศรีสถิตฮ่วม เฮียงนั้น
เหมือนดั่งได้ยอดฟ้า มาตุ้มหากอุ่นทวง พี่แล้ว

๏แต่นั้น สะพู่พร้อม ขุนแขกสามนาย
เขาแยงเถิงหอปาง ค่อยลีลาขึ้น

หลิงเห็นจอมสงวนแก้ว กษัตราสามพระบาท
เขาก็คึดซู่ห้อง ทูลเจ้าแจ่มสมร

บัดนี้ บุพพิตไท้ สหายราชจ้าปา ที่พุ้น