Page 330 - ebook.msu.ac.th

๓๑๙

เฮาก็อย่านานเถิง ขวบเดือนลาแล้ว

เมื่อนั้น คนดีเจ้า ผาเงินไกลาส
เฮียกซื่อ แก้วล้านฟ้า มันท้าวฮีบเมือ
ท้าวก็ยัวรยาตเข้า ฝูงเขตจ้าปา

นูเนือคีง ย่างงามมองเอื้อ
ฝูงสาวฮามน้อย จ้าปาหลิงล่้า
เขาก็มาอยู่เฮื้อ จาท้าวพ่างทาง
ดีแก่สองอ้าต้าน จาเสียดค้าเสนห์
มันก็แยงหอปาง ขาบทูลทันเหง้า

บัดนี้ เสตาเจ้า สหายตนพระราช ภายพุ้น
ให้ข้าน้อยทูลไหว้ ลาเจ้าพระยอดเมือง ว่าอั้น
สหายราชเจ้า จักจากเมืองเมือ ก่อนแล้ว

บุญเฮืองพระ อยู่ยืนยาวหมั้น
ขอให้จอมเมืองเจ้า ปรานีน้อยนาถ
นับแต่ สหายพระฝากแก่นไท้ ทันต้นลูกตน ว่าอั้น
สหายราชเจ้า จงโผดกูณา แด่ท้อน

หลอนว่า อนตายเถิง ค่อยกูณาน้อย นั้นเด
๏เมื่อนั้น ภูมีท้าว ก้ามะทาต้านตอบ
เชิญพระเจ้าติ่วซ้อย สหายแก้วค่อยเมือ ดีท้อน
อย่าได้เคืองกะใจด้วย เจ้าอ่อนปทุมา นั้นท้อน

เฮาก็เพิงใจฮัก เกิ่งตาตนไท้
สหายพระ อย่าเคืองใดได้ ดอมนางน้อยนาถ ว่าเนอ
ให้ค่อย เมืออยู่สร้างทอนท้าว ยืนหมั้นโกฏิปาย ว่าเนอ
แต่นั้น แก้วล้านฟ้า ลาบาทเล็งโญ

มันก็แยงภูมี ขาบกลอนกอยไหว้
เมื่อนั้น บัพพาวันแก้ว มเหสีนางนาถ
ให้ทาสีข้อยข้า คนใช้ฮีบไป

มึงจงเมือสั่งแก้ว นางนาถอ้าคา ที่พุ้น
เติมค้ากู ซู่อันโดยเผี้ยน
สหายจักลาเมือห้อง เขาเงินไกลาส ภายพุ้น
ให้พระเจ้าติ่วซ้อย ยืนหมั้นหมื่นปี
อันหนึ่ง ให้ค่อยโผดผ่อนอ่อนน้อย นางนาถปทุมา แด่ท้อน

ให้ค่อยปรานีฮัก อย่าไลนางแก้ว นั้นเนอ
เหมือนดั่งทยังก้้า สองภายเสมอภาค กันแล้ว
ขอแก่แก้วแก่นผู้ ใจกว้างอย่าไล แด่เนอ

แต่นั้น เจ้าพากย์ถ้อย เอิ้นสั่งจันทา
มันก็ ลานางคาน ฮีบไปมีช้า