Page 333 - ebook.msu.ac.th

๓๒๒

โอวาทนางบัพพาสอนคองเฮือน

๏เมื่อนั้น สอนลอนแก้ว บัพพาวันต้านกล่าว
ยังเล่าเซาะแซกได้ สอนเจ้าชู่อัน
แม่จักสอนสั่งน้อย นงถ่าวอย่ามีลืม แท้เนอ

ฟังค้าสอน ให้จื่อใจจ้าไว้
เจ้าแม่ อย่าได้ลืมศีลสร้าง กินทานผายแผ่
ให้ค่อยฮักแก่นไท้ ทันต้นยิ่งกว่าตน แม่เทอญ
ท่านจักมาสู่แก้ว ฮักฮ่วมเฮียงหมอน ก็ดี
ให้ค่อยย้าบุญเฮือง อย่านอนเพียงท้าว แม่เนอ

ภูธรท้าว คนชายบุญมาก
ให้เจ้าน้อยฮ่วมท้าว แพงล้านแต่คอ นั้นท้อน
อันหนึ่ง ท้าวก็ฮักมากแท้ อย่าลื่นความผัว นั้นเนอ

ขอให้มีใจย้า สิ่งพายสารย้อย
อันหนึ่ง บุญเฮืองผู้ ใจคามฮักเพื่อน ก็ดี
เจ้าผู่น้อยแม่ผู้ แพงล้านอย่าฟูม แม่เนอ
ตามใจผู่แก่นไท้ ฮักเพื่อนอย่าขีน แม่เนอ

เจ้าแม่จงปุนใจคาม แผ่ผายเป็นกว้าง
อย่าได้มักเตียนต้าน เถียงตนพระราช
เจ้าแม่ใจให้แผ่กว้าง คือด้ามแผ่นดิน นั้นท้อน
อันหนึ่ง เพื่อนกล่าวเว้า เตียนท่านเล็งโญ ก็ดี

เจ้าก็อย่ายินดี กล่าวค้าไปเว้า
เพิ่งที่เอโกเว้น ให้หนีไกลกอยหลีก แม่เนอ
เพื่อนว่า คนมักเว้า เตียนต้านโทษมี แม่ดาย
อันหนึ่ง อย่าได้จ้าค้าผู้ เศิกเสินสนส่อ ผัวนั้น

เพื่อนว่า คนชั่วช้า เตียนต้านส้อสน แม่แล้ว
เพื่อนจักซังต่อเท้า สุดชั่วชีวังมรณ์ หั้นแล้ว
เพิงพี่เอาตนเป็น ดั่งวังเวินน้้า

อันหนึ่ง ให้ค่อยแถลงกลอนไหว้ ภูธรเวียนฮีต แม่เนอ
อันหนึ่ง คองพระผู่แก่นไท้ จ้าหมั้นจื่อค้า แท้เนอ
อันหนึ่ง ท่านหากมักฮีตด้วย การสิ่งสันใด ก็ดี
นางอย่าขีนใจบา ย่อมประสงค์หาท้าว แม่ท้อน
อันหนึ่ง โภชนังเข้า ของกินอันปรานีต ก็ดี

เจ้าจงตกแต่งไว้ บาท้าวซู่อัน หั้นท้อน
อันหนึ่ง โชคลาภล้น บังเกิดในตน ก็ดี
อย่าได้พาโลมัก เปิบกินเดียวแท้

เพิงที่ควรอื่นไว้ อย่าจงใจเปิบ แม่เนอ
ให้ค่อยฮักแก่นไท้ แพงให้ท่านกิน แม่เนอ