Page 334 - ebook.msu.ac.th

๓๒๓

๏อันหนึ่ง อย่าปอดปิ้นถ้อย ต้านกล่าวใสใย นั้นเนอ

ให้ค่อยเอาใจเป็น ดั่งหินจมน้้า
อันหนึ่ง อย่าได้มายาพ้น เหลือตัวมักชื่น แม่เนอ
ให้ค่อยฮักเพสเพี้ยง จมไว้ดั่งหิน แม่เนอ

อันหนึ่ง ท้าวกล่าวหลิ้น ยั้วหลอกลองใจ ก็ดี
อย่าได้บืนค้าผัว ตอบบาไทท้าว
ให้ค่อยยอมือไหว้ ถนอมตัวย้าท่าน แม่เนอ
ท้าวจักเห็นเพสเจ้า ใจสั้นต่าวเบา หั้นแล้ว
อันหนึ่ง อย่าได้เห็นพี่ค้าน คองเพสบัวรบัติ แม่เนอ

ให้ค่อยเอาใจเพียร ปิ่นปัวบาท้าว
ควรบัวรบัติไหว้ วันคืนเช้าค่้า แม่เนอ
ให้ค่อยย้ายิ่งช้าง สารย้อยเบ่งมัน นั้นท้อน

อันหนึ่ง นอนคืนก้้า คะนิงดูทุกที่ แท้เนอ
ให้ค่อยตื่นก่อนท้าว ทันต้นแต่งแปง แม่เนอ
เฮ็ดคือทาสีน้อย ท้าคุณดอมพระราช ควรแล้ว
ตามที่ผู้แก่นเหง้า ประสงค์แท้อย่าขีน แม่เนอ

ให้ค่อยเตินบาท้าว ทงศีลทานทอด นั้นเนอ
หลอนว่าผู่แก่นไท้ ยินแท้หมั่นเติน แม่เนอ
อันหนึ่ง เจ้าจงฮักลูกแก้ว นางนาถสีดา นั้นเนอ
ทั้งลูกนางสีไว ให้หมั่นเซยซมต้าน

แม่นว่า เพื่อนหากโกธาแท้ อย่าซาให้โอดโทษ แม่เนอ
อันหนึ่ง เพื่อนหากต้าน เตือนเว้ากล่าวขวัญ ก็ดีท้อน
เพื่อนเว้าพื้น ทางชั่วทางดี
ให้เจ้าโอดอยู่แท้ อย่าโกธโกธา แม่ท้อน

อย่าได้ซาความกัน ย่อมยังดูฮ้าย
ไว้แก่ราชาเจ้า ตองตาตัดส่อง เห็นท้อน
อย่าได้สับส่อแท้ ภายท้าวหากเห็น แม่แล้ว

อันหนึ่ง สองแก่นไท้ พญาใหญ่สองกษัตริย์ ก็ดี
เป็นดั่งสองราชา พ่อแม่ตนเพียงด้าม
นางจงบัวรบัติเจ้า ทั้งสองพ่อแม่ นั้นเนอ
ให้ค่อยเที่ยวท่องแท้ เตินเฝ้าแห่งพญา ชอบดาย
อย่าได้ขัดแข็งกะด้าง ปางทองลี้ซ่อน

เทื่อว่า คนมักน้อย ใจสั้นบ่ผาย แม่แล้ว
๏อันหนึ่ง โยเธสท้าว ฝูงหมู่ชาวเมือง ก็ดี
ให้ค่อยผายไมตรี แผ่ไปเป็นกว้าง

อันหนึ่ง ทาสีทาสาน้อย เนืองนันอย่าด่า เขาเนอ
ให้คอยเอาน้้าลูบไว้ ใจกว้างเผื่อผาย แม่ท้อน