Page 335 - ebook.msu.ac.th

๓๒๔

เขาหาก ลืมเพื่อนพุ้น หวังเพิ่งบารมี

ควรที่เฮาเน่งไว้ ค้าฮ้ายอย่าแถลง แม่เนอ
ให้ค่อยเลือกส่้าชั้น คนใดหนุ่มให้มาปัว แม่เนอ
อย่าได้เอินเทินเสียง ด่าเขาค้าฮ้าย

เพื่อนนั้น เขาจักกัวนางแก้ว เจียมใจสุดขนาด แม่แล้ว
เพื่อนซิว่า คนปากฮ้าย ใจกล้าขูดเกา หั้นแล้ว
ยามเมื่อแขกพี่น้อง มาสู่เฮือนชาน
อย่าได้แจนๆเสียง ด่าคนปูนฮ้าย
อย่าได้ยีหยันหย้อ สาสีเสียดแขก

หักด้ามมีดพ้า สิเจ็บหน้าแค้งตน
คือดั่งนกกดมาฮ้อง อย่าหักคอคนใส่ แท้เนอ
เขาซิปูดๆฮ้อง กางบ้านซิเล่าอาย

น้้าขุ่นไว้ ในใจอย่าเห็นเงื่อน แม่เอย
ให้เอาน้้าใสออกไว้ เขาซิย้องว่าดี แท้แล้ว
บัดนี้ แม่หากสอนสั่งไว้ น้อยนาถฟังค้า นั้นท้อน
ให้ค่อยเอาใจเป็น แม่เมืองประสงค์สร้าง

อันนี้ ค้าสอนแก้ว บัพพาวันให้เจ้าจื่อ เอาท้อน
แต่นั้น เจ้ากล่าวต้าน สองสั่งนางคาน
ยอขันธ์ค้า มอบถวายสองเจ้า
นางก็สมมาแก้ว ภูธรพระแม่

เจ้าก็ยั่งๆน้้า ตาย้อยเฟือดฟาย
แต่นั้น นางก็แปะบาทพื้น ทูลใส่เหนือหัว
สามก็บายตีนมือ สั่งกันดูระห้อย
นางก็ลาตีนเจ้า ทั้งสองยัวรยาต

เจ้าค่อยย้าย คีงค้อมฮอดเกย
แต่นั้น พระบาทเจ้า เสด็จด่วนมาฮับ
นางก็ลาพายสาร สูบาไทท้าว

พระฮับอุ้ม เอานางมาฮ่วม
ท้าวก็เกาะเกี่ยวช้าง สารกล้าสู่เมือง
เอานาถน้อย เสด็จฮ่วมเฮียงพาย
พระก็ใสเมือเมือง ฮอดวังเวิงกว้าง
แต่นั้น พายสารช้าง เฮียงเกยพักจอด

ท้าวก็จูงนาถน้อย เมือห้องสู่สถาน
ฮอดแท่นแก้ว สถิตฮ่วมเฮียงกัน
อยู่ส้าบายสุข อยู่ส้าฮาญมีฮ้อน

เมื่อนั้น เสตาท้าว บัพพาวันจักจาก
เจ้าก็สบปีกพร้อม ทะยานขึ้นสู่บน