Page 338 - ebook.msu.ac.th

๓๒๗

ขึ้นสู่ท้าว ทูลราชเล็งโญ

มึงจงตามค้ากู ซู่อันเอาต้าน
ยังมีบารมีแก้ว จ้าปานครราช
งามยิ่งย้อย นางฟ้าไป่ปาน ว่าเนอ

อันว่า พระบาทเจ้า เดินประเทศทางไกล
ก็บ่มีนานพระ ลวดมาเถิงแท้
ควรที่ปุนแปงสร้าง เมืองหลวงภายเคื่อง จิงเทอญ
ผาสาทกว้าง แปงไว้อย่านาน ว่าเนอ
อันหนึ่ง ควรที่ปุนแปงบ้าน เมืองถองสอยพ่าย

น้าเอามา ใส่เมืองนครกว้าง
ฝูงหมู่หัตถีช้าง อาชะไนย์ปันถ่อง
เมืองฝ่ายก้้า บาท้าวดั่งเดียว ว่าเนอ

อันหนึ่ง ควรที่ไหลพลเข้า จ้าปานครราช
ปุนแป่ม้าง เทท้าวยาดนาง ว่าเนอ
คันว่า ฮบฮาบแพ้ เมืองใหญ่จ้าปา เมื่อใด
จิ่งค่อยน้านางคาน สู่เมืองเฮาสร้าง

คันว่า ราชาเจ้า จอมหัวเดินฮอด เมื่อใด
เฮาจักยอแจ่มเจ้า นางแก้วมอบถวาย ว่าเนอ
๏เมื่อนั้น เจ้ากล่าวต้าน เตินสั่งขุนแสง
มันก็ยอมือทูล ใส่หัวลาเจ้า

พระก็เตินเขาให้ แปงสาส์นเขียนขีด
หลายแผ่นผ้า ผืนกว้างค่าแพง
ฝูงส่้าแก้ว มณีอาจดวงแหวน
เงินค้านับ หาบหามเอาตั้ง

เมื่อนั้น ทูตาน้อม น้าสาส์นทูลเกศ
ฝูงบ่าวแม้ง พอฮ้ายเล่าตาม
นายก็ขึ้นขวี่ม้า เดินเถื่อนแกมภู

คอนๆกาย เขตเมืองนครกว้าง
หลิงเห็นไพรขวางล้อม บุพผาบานจีจ่อ
ฝูงดอกไม้ ดูระห้อยฮื่นหอม
ทุกเขตด้าว หอมทั่วทั้งไพร
ดีแก่ภูมราเซย ซอกซมกวนฮ้อง

เถิงยามล้้า กายแกเถิงค่้า
จัดบ่าวน้อย เลียนตั้งตูบเกย
ฝูงส่้าข้า ปงราชสาส์นค้า

อาชไนย์ลด เคื่องดีดาเมี้ยน
กินแลงแล้ว เนานอนในเถื่อน