Page 345 - ebook.msu.ac.th

๓๓๔

ดีท่อ เค้าอ่านฮ้อง เฮียวไม้ฮ่้าเสียง

สัวๆข้า เขาตื่นเตินคัว
ดีแก่ไฟเฮืองแสง ส่องไฟเผาไม้
๏เมื่อนั้น ราชาท้าว ไสยาแล้วตื่น

ลุกสว่ายหน้า ทวายน้้าอาบสรง
ผู่ใสท้าว เสวยโภชน์ทั้งนาง
เสนาเนือง นั่งงันเป็นถ้อง
พอเถิง วันจันทร์เช้า อุทธังยามแม่น
เขาก็วางลั่นก้อง สบูแก้วคื่นเค็ง

พุ่งๆพร้อม ถางป่าแปงเมือง
เสียงเค็งขอน สนั่นเนืองเต็มด้าว
ไฟเผาม้าง เป็นผงแผวเถื่อน

ดูเลิศล้้า ลวงกว้างสี่แสน
ขุดก่นม้าง สินฮาบเพียงดิน
ถมภูเห็วหิน ฮาบเพียงดูถ้วน
แคมชลน้้า คุงคางามฮาบ

ผาสาทตั้ง แปงไว้บ่นาน
เลียนถันถ้อง โฮงซาวหลายหมื่น
เวียงเมกกว้าง ยาวได้ชั่วพัน
ยาบๆเหลื้อม ผาสาทลายค้า พุ้นเยอ

มองสูงสาม ชั่วตาลล้าต้น
เมื่อนั้น ราชาท้าว ทั้งสองพระบาท
ก็จิ่งปันถ่องบ้าน เมืองท้าวปูกแปง
ข้าเขือกเต้น แปงป่าเป็นเมือง

ยายยังเต็ม ทั่วดงแดนกว้าง
งัวควายม้า ทั้งหลายแสนโกฏิ
คับคั่งเลี้ยง ทั้งช้างทั่วเมือง

นับแต่สามพันได้ ระวังเวียงพื้นแผ่น
หลายส่้าเซื้อ ตาลพ้าวหมากพู
เวียงเมฆกว้าง สามชั่วพันวา
คูหลวงเลิ่ก แปดวาทั้งกว้าง
หอพระมุณเทียรตั้ง เลียนถันค้าพอก

นับได้ฮ้อย ทวนกว้างแปดปักตู
เขาก็ป้้าต้นไม้ สร้างก่อแปงนา
เขียวด้างาม เกิดเป็นกอเข้า

ตั้งเป็นเจ็ดพันบ้าน นิคมคามเมืองใหญ่
ลาดเคื่องตั้ง เลียนไว้แต่งแปง