Page 346 - ebook.msu.ac.th

๓๓๕

พระบาทเจ้า ไว้แห่งขุนแสง

ตั้งให้เป็นแสนเมือง อยู่เฝือแฝงเฝ้า
จัดให้เมืองสรวงไว้ ขุนแสงปูแต่ง ปางนั้น
สองแจ่มเจ้า บาท้าวอยู่แหน

นักสนมจัดไว้ สามแสนหกหมื่น
โสมฮูปแก้ว งามล้วนเลือกเอา
น้าไปใส่ไว้ห้อง ผาสาทเสาค้า พุ้นเยอ
คันว่า ราชาเติน ก็จิงมาโฮมเต้า
ปางนั้น พระก็ตั้งซื่อไว้ นามแห่งนครหลวง

ตามภาษา แต่งแปงปุนไว้
นามกรแก้ว เมืองหลวงเป็นซื่อ
พระบาทเจ้า สองท้าวบอกแถลง

ซื่อว่า “มหาราชแก้ว” เมืองใหญ่กาสี พุ้นเยอ
ดูงามสุด ดั่งเมืองสวรรค์ฟ้า
นับแต่แปงเมืองได้ สามปีเป็นขนาด
แทบฝั่งน้้า นะทีกว้างฝั่งงาม แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองซมซื่น
เลยลวดต้าน ค้าแม้งต่อกัน
บัดนี้ สองปุนแต่งตั้ง สร้างก่อแปงเมือง
สมมโนปอง แต่งแปงเมืองบ้าน

ลุลาภได้ โดยดั่งค้าประสงค์ แท้แล้ว
เหลือแต่แปงทางเดิน ได้เที่ยวไปในด้าว
แต่นั้น พระหากต้าน ถามหมู่เสนา
อันว่า หนทางไปเมืองจ้าปา ดั่งใดลือแท้

เมื่อนั้น ขุนอินทร์ท้าว ขุนจันทร์บาบ่าว
เจ้าหมื่นหน้า ฟุมท้าวกล่าวแถลง
อันว่า เมืองฝ่ายก้้า หนแห่งจ้าปา

ทางเทียวไกล พ่้านานลือน้อย
อันจักเมือทางห้อง หิมพานต์แคนมาก พระเอย
เจ็ดขวบเข้า ปีแท้จิงเถิง หั้นแล้ว
ยังท่อ ทางท่องเท้า เมืองใหญ่ผายี ที่พุ้น
เดินกว่าไกลนานเถิง ขวบปีเฮาได้

เก็งท่อภูซันฮ้าย หินผาหลายหลืบ บ่ฮู้
ควรเสด็จด่วนเท้า ทางนี้จิงดี ชอบแล้ว
เมื่อนั้น ภูมีท้าว ทั้งสองต้านปาก

บัดนี้ ฮาก็มาสร้างบ้าน เมืองท้าวส่้าบวน นี้แล้ว
บัดนี้ ควรที่ฮาพรากบ้าน ไปสู่สมคาม ชอบแล้ว