Page 348 - ebook.msu.ac.th

๓๓๗

ท้าวคิ้วค้อม ท้าวฮุ่งเฮืองหาญ

บ่ได้กัวเก็ง ย่อนเส็งชนช้าง
แม่นว่า เมืองขวางท้าว ขุนค้าทงเคื่อง
เขาก็ขันต่อช้าง ชนได้พาบซาว หั้นแล้ว

เมื่อนั้น พระบาทท้าว เมืองใหญ่นครสรวง
พระก็ ยินเสนาเนือง ชู่คนตางเจ้า
ขุนหลวงผู้ บาหาญท้าวทุ่ม
ทูลบาทเจ้าลุ่มฟ้า ขันอ้างต่อพาย
แม่นว่า กุญชโรช้าง ชนพาบพอชาว

บ่ห่อนได้คึดย้าน ยอย่างพอบาทตีน
พระจงเอาดาบกล้า ให้ฟันแล่งทั้งยืน

แม่นจักสินคอไป เสียบหลาวให้กาแฮ้ง

แม่นจักเอาลงจืนหม้อ ทองแดงก็ตามซ่าง
ให้เพื่อน ได้เว้าซี้หน้า คนย้านย่อนการ

๏แต่นั้น สะควกหน้า ท้าวเถือกขุนหาญ
อันแต่สมคามลือ ห่อนกัวเก็งย้าน

แม่นว่า พายสารได้ พอซาวโฮมต่อ ก็ดีท้อน

คันหากยังย่อนย้าน หนีแท้ท่อใย
พระจงผูกศอกไว้ กับเสาเขื่อนยืนซัน นั้นท้อน

พระจงเอาพายสาร แล่นแทงให้ตายซ้้า
แม่นจักพันธนังปิ้ง แปวไฟให้เป็นฝุ่น ก็ดีท้อน

พระจ่งปาดต่อนซิ้น โยนให้หมู่หมา แท้เนอ

ตางให้เป็นเฮ็ดไว้ เว้าทั่วทั้งเมือง
บ่มีขีนสมภาร พระยอดเมืองเป็นเจ้า

ถัดนั้น พระก็นัวเนือขึ้น พายขันช้างใหญ่
ข้อยพระเจ้าติ่วซ้อย มีย้านย่อนกัว

ก็ท่อขอชนช้าง ชนก่อนองค์กษัตริย์ แลนา

บ่มีกัวเก็งสัง ท่อเชิงชนช้าง
แม่นว่า พายสารช้าง พึงคณาโฮมต่อ ก็ดีท้อน

ผิว่า ยังย่อนย้าน ชนช้างพ่ายคืน
พระจงให้ปาดซิ้น ฟักลาบลงเขียง

เอาให้แฮ้งกากิน ตอดพุงทั้งใส้ นั้นท้อน

ชาติที่นุ่งผ้าหมั้น บ่มีย่อนสมคาม