Page 349 - ebook.msu.ac.th

๓๓๘

จักเสียสละชีวิต มอบวางถวายไท้

แม่นจักเอาหนามไม้ หลาวแทงมาหนีบ ก็ดี

บ่มีย่อนย้าน หาญสู้ต่อเส็ง
ถัดนั้น โยธาผู้ ขุนซินขานต่อ

ซื่อว่า ข้อยพระยอดไท้ บ่มีย้านท่อเม็ดงา

จักสาชีวิตใสช้าง เข้าชนก่อนจอมเมือง
แม่นราชสารโฮมมา บ่ได้กัวพอน้อย

ผิว่า ยังพอยย้าน เอาตัวหนีย่าง
พระจงผูกห้อยไว้ ขวานพ้าผ่าหลัง

แม่นจักกวกปากกว้าง ฟันให้แล่งคุงหู ก็ดี
ลือจักฝังตัวเสีย มอบถวายจอมเจ้า

ต่างให้ลือซาเท้า ทั้งเมืองเสียชาติ

คนขี้ย้าน การเจ้าดั่งหมา นั้นท้อน
๏ถัดนั้น ท้าวอุ่นเว้า ทันที่ขุนจวง

ทั้งขุนจอม หมู่ขุนเศิกห้าว

โยธาเท้า คนหาญท้าวฮ่วน
ทั้งท้าวหล้ายอดแก้ว ขุนต้องแล่นคะโยง

ดูดั่งอว้านหมู่ท้าว ขุนออกชนพาย ถ้วนแล้ว
สองเมืองเส็น เลือกหาคนกล้า

บรบวนแล้ว ทั้งหลายลาเลิก
ฝูงส่้าท้าวหาญห้าว บายนิ้วสั่งกัน หั้นแล้ว

เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า ต้านสั่งลาลง

พระก็ไหลพลแพน สู่เมืองมีช้า
พอเมื่อหลายวันผ้าย พระคีรีฮาวเถื่อน

พอเล่าฮอดแห่งห้อง เมืองท้าวที่เซ็ง แท้แล้ว

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พญาใหญ่เมืองขวาง
พระก็เตินเสนา แต่งพลพะลันฟ้าว

ตูจักเมือในห้อง จ้าปานครราช ภายพุ้น
สูอย่าช้า ให้ปุนตั้งแต่งพล เที่ยวเทอญ

เมื่อนั้น พระก็เลือกส่้าช้าง สารใหญ่ปันขุน
อัสดรพาซี ส่้าดีปุนให้

ตัวหนึ่งงาเฮียวเลี้ยว แข็งแหลมสุดขนาด