Page 355 - ebook.msu.ac.th

๓๔๔

แต่นั้น พลหลวงเท้า นครใหญ่กาสี

เขาก็เชิญราชา สู่เมืองนครกว้าง

เมื่อนั้น ชาวเมืองตั้ง หอปางศาลจอด
เขาก็เชิญแจ่มเจ้า บาท้าวสู่สถาน

เมื่อนั้น เสเนตรท้าว บาบ่าวขุนเส็ง

เขือก็เมือชุลีการ ขาบถวายเถิงเจ้า
ราชาเจ้า จอมหัวเสด็จฮอด ดีลือ

เผือข้อยคึดอ่าวกุ้ม คะนิงเจ้าอยู่ซู่วัน
๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฮับพากย์พอยขาน

ตูก็เดาดาตก แต่งพลเลยช้า
พอสุริโยค้อย เขาทองมัวมืด

เสียงเสพก้อง เพ็งใค้ก่อมระบ้า

ผู่ใสท้าว นิทเน่งเนานอน
เสนาแหน แห่ตาวเลียนล้อม

พอเมื่อราตรีค้อย ลาลงใกล้ซิฮุ่ง มาแล้ว

ไก่ผู้โจ้น ขันท้าทั่วเมือง
ซว่าๆข้า เขาตื่นเตินคัว พุ้นเยอ

โฮงๆใส ส่องงามเงาแจ้ง
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เตินอ่อนขุนแสง

ทั้งขุนเส็ง แต่งเดาดาห้าง
เขือจงเดาดาเนื้อ อัสดรเดินย่าง

ตกแต่งตั้ง มวลพร้อมเคื่องพะลี

เอาเมือเลี้ยง ผีหลวงด้้าใหญ่
ทั้งทวีปก้้า เมืองท้าวที่สรวง พุ้นแล้ว

ค้อมว่า พระกล่าวแล้ว เขาฮีบเดาดา

เอาของควร เคื่องพลีกรรมตั้ง
เดาดาแล้ว พองายเสวยโภชน์

ตกแต่งตั้ง ภาเข้าเลิกถวาย
เมื่อนั้น ราชาท้าว เสวยงายแล้วอิ่ม

พลหลั่งเท้า นากว้างมืดมัว
คื่นๆก้อง สบูใหญ่สัญญา พุ้นเยอ

เค็งๆเสียง ป่าวตีเตินค้อง