Page 356 - ebook.msu.ac.th

๓๔๕

พระก็ทงพายช้าง คูณเมืองเสด็จออก ไปแล้ว

เสเนตรล้อม ระวังเจ้าแห่แหน

แยงทางก้้า นครสรวงไหลหลั่ง
พระก็อว้านหมู่เข้า ดงกว้างฮีบเขียว

ฟังยิน ลมล่วงต้อง ก้องเถื่อนสาขา พู้นเยอ

ลีไลสัน ส่งเสียงสูญเสี้ยง
หลิงเห็น ฮังจานเสี้ยว เหลืองแดงขาวอ่อน

ทองเทศเบี้ย บานค้อมแค่เคือ
ฝูงบ่าวน้อย เดินเถื่อนเขาเขียว

ศรีเสลียวเดินไพร ล่วงไปมีช้า
โยธาท้าว ดงหลวงลัดล่วง

แดดแห่งฮ้อน ให้แห้งฮอดแคน

พลไหลเท้า ภูเซียงเขาใหญ่
หลายพ่้ามื้อ ระดูตั้งถ่ายเดือน

แม้งหนึ่งเถิงเขตก้้า นครใหญ่เมืองสรวง

ทมๆเสียง หมู่พลเซาช้าง
พระก็เมือเถิงห้อง หอปางสาลจอด

เขาก็แก้แหย่งช้าง ดาเมี้ยนแต่งดี
เมื่อนั้น สว่าๆข้า ขุนด่านแดนเมือง

เขาก็มาชุลีกร ขาบถวายเถิงเจ้า
ลางคนได้กะฮอกจ้อน แกมหมู่หวายแลน

กะเล็นหมี หมู่กวางแกมใกล้

มีทั้งองฟานเต้น กะเล็นแตเยืองป่า
ทั้งหมู่เหม้น เห็นอ้มหลิ่นกะทิง

เขาก็มอบบาทเจ้า ตกแต่งอยู่เสวย แลนา

ชาวพายสาร แต่งดีดาเลี้ยง
๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า เมืองขวางซมซื่น

พระก็เลือกส่้าข้า ดาใช้แต่งดี
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า จาต่อขุนอินทร์

มึงจงเมือเมืองสรวง ขาบทูลทันเหง้า
มันก็ผันล่วงเท้า เถิงวังเวิงราช

ขึ้นสู่ท้าว ทูลไหว้บาทค้า