Page 358 - ebook.msu.ac.th

๓๔๗

พระก็เตินเข้าข้า งัวควายช้างถ่าว

เลียนส่้าท้าว เต็มแหน้นหมื่นแสน

นับแต่พลัดพรากบ้าน ได้ขวบสิบเดือน นี้แล้ว
อันว่า เทวีพระ อยู่ดีลือฮ้อน

กูก็มาเถิงห้อง นครสรวงสหายราช ภายพี้

ฮ้อยที่นางนาถเจ้า แพงล้านอ่าวเถิง แลนอ
ขอให้ลุลาภได้ โดยดั่งใจจง

เอานางงาม มอบถวายเจ้าจอม
หลอนว่าบาคานท้าว จอมหัวมาฮอด

ยังได้เอาขาบไหว้ จอมเจ้าพี่คุณ บุเด
พระพากย์ถ้อย คะนิงนาถน้องคาน

เบือนใจไป ดั่งสองคอนน้้า

ใจหากเป็นตุ้มเตี้ยม น้้าแบ่งสองคอน
เมื่อจักคืนเมือหลัง บ่ใช่การดูฮ้าย

เกวียนฮ้อยเหล้มโฮมพล
๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงราชาเจ้า เมืองสรวงสหายราช ก่อนแล้ว

พระก็จัดไพร่น้อย โฮมเต้าแต่งพล
พระกล่าวต้าน จาหมู่เสนา

เฮาจักเมือจ้าปา ยาดซูซนช้าง
สูจงเดาดาตั้ง พลแพนแสนส่้า

อย่าได้ช้า วันนี้แต่งพล เที่ยวเทอญ

เมื่อนั้น เสเนตรท้าว ทูลราชเล็งโญ
เขาก็ยินดีหุม ซู่คนดอมเจ้า

ตูข้อยยินดีแท้ ยุทธกรรมอันใหญ่ พระเอย

คุณพระมีมากล้น เหลือเกล้าเกศผม แท้แล้ว
เฮาได้เกิดมาใหม่นี้ ก็เพื่อบุญบา แท้ดาย

ควรที่ท้าการเศิก ตอบแทนบาท้าว
เมื่อนั้น ราชาเจ้า เมืองสรวงพระบาท

พระจิงแลเลือกช้าง ปันให้แก่ขุน
ตัวหนึ่งซื่อว่า สิงห์ทองห้าว สารงามเก้าศอก

งาโต่งซ้อง หาญล้้าล่วงขอ