Page 368 - ebook.msu.ac.th

๓๕๗

คือคู่ลมเบิกไม้ กวนต้องแผ่นดิน นั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พระบาทเมืองขวาง

พระก็นองพลหลวง ออกไปยีย้าย
แยงทางเบื้อง ผายีนครราช

อว้านหมู่ช้าง พลล้านก่อนบา

พระก็ทงพายช้าง ศรีคูณเมืองสิบสอก
พลแห่กุ้ม ตีนช้างแกว่งปะคือ

หิ่งๆม้า อวนค้าแขวนหมากหิ่ง
แห่ซู่ด้าน พลท้าวหมื่นแสน

เสียงปี่แอ้ กลองคื่นเค็งๆ พุ้นเยอ
เนืองนันเสียง ดั่งดินดาพื้น

เมื่อนั้น ราชาเจ้า เมืองสรวงเสด็จด่วน น้าแล้ว

พลล่วงเท้า คือน้้าอั่งฝาย
ปางนี้ เทวราชท้าว หลิงผ่อเพิงงึด

เพื่อเก็งโภยภัย บาปเวรภายหน้า

เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองเสด็จออก ไปแล้ว
กายเขตห้อง นครท้าวที่สรวง

บาก็แยงทางเบื้อง ผายีนครราช
ใจเฮ่งฮ้อน มโนเอ้าอูดทวง

คือดั่งไฟลามพื้น กะดานไหม้แผ่นดิน
แม้งหนึ่ง พลล่วงเท้า เมืองใหญ่ผาลาน

ทางฮ่อมเห็ว ตะลิ่งซันอันฮ้าย

หลายวันมื้อ เดินทางดั้นป่า
ขว้ามแม่น้้า หลายแท้โยชน์ยาว

เมื่อนั้น ราชาเจ้า เมืองขวางเสด็จด่วน

พลล่วงม้ม เห็วห้วยฮ่อมผา
ยังเล่าคอยพระบาทเจ้า สหายราชเมืองสรวง

พลหลวงหลาย คั่งกันเลยช้า
ในดงกว้าง หิมพานต์เดินผ่าน ปางนั้น

เดียระดาษล้น ผาชั้นซ่องซัน
เมื่อนั้น วันใสซ้าย ทินกรลัดล่วง

เขาก็แก้เครื่องช้าง นอนหั้นแค่ผา