Page 372 - ebook.msu.ac.th

๓๖๑

พลหลายดั้น เซาแฮงในแห่ง

พวกที่แต่งหาบไว้ นอนแล้วเล่าไป

เห็นแต่ถัดถั่นไม้ เหนือยอดภูโฮง
เดินลงเห็ว ฮ่อมซันตันต้อน

มีแต่ผาหินก้อน เอาไปโตนตาด

ทาดๆน้้า เห็วห้วยฮ่อมผา
มีปูปลาเต้น ขะแยงซิวกุ้งโก่น

พลล่วงเท้า ภูก้อมง่อนสูง
ภูหนวดกุ้ง ถัดต่อภูแดง

ภูผีแปงภูเก็ง ยอดสูงเพียงฟ้า
ภูผายีเหลืองสิ้ว มองเห็นสุดชั่ว

มัวมืดฟ้า เหมือยย้อยหลั่งลิน

ฝูงบ่าวแม้ง ยินอ่อนแคนใจ
มองเบิ่งไผ อ่อนแฮงอิดหล้า

ราชาเจ้า เสด็จไปมีย่อน

สองท่อนท้าว ทงช้างแห่พล
สนๆเข้า บัพพโตลัดล่วง

บ่ได้ห่วงหน้า ทงช้างย่างไป
พอฮอดจิ่มใกล้ ภูม่านภูเก็ง

ขุนเส็งลง ล่้าแลเห็นแจ้ง
พอแลงแล้ว ภูเก็งเขาใหญ่

เขาก็แก้เคื่องช้าง นอนหั้นค่้าจวน

คื่นๆก้อง กลองป่าวพลแสน พุ้นเยอ
แปงผามเพียง ตูบตองใบต้อง

พระก็ปองพลยั้ง เนานอนเห็วตาด

ฟังเสียงทาดๆน้้า ในห้วยฮ่อมผา
๏เมื่อนั้น ราชาท้าว เสวยแลงแล้วอย่า

นิทเน่งเนื้อ นอนค้างแค่ไพร
เสเนตรล้อม แหนแห่จอมเมือง

พลหลายแสน จอดเซานอนค้าง
พอเมื่อคาวเฮื่อแจ้ง แฝงฝ่ายเมโฆ พุ้นเยอ

โฮงๆใส ส่องงามเงาเหลื้อม