Page 385 - ebook.msu.ac.th

๓๗๔

เตือนพลเปื้อง สองพายเป็นแผ่น

กัวต่อห้อง สองเบื้องบ่ติง

แต่นั้น ท้าวเกสขึ้นขวี่ช้าง ตัวซื่อชุมภู
ไกวปะคือเขียว ต่อคองกางเข้า

แต่นั้น เสินๆช้าง บางามท้าวฮ่วน ไปแล้ว

เฮียงพี่อ้าย เคือท้าวซ่อยชน
เมื่อนั้น พลแพนเบื้อง ขุนเคือท้าวเกส ไปแล้ว

คับคั่งล้น คือน้้ายื่งฝาย
คื่นๆก้อง กลองเสพเนืองนัน

สองบาคาน ห่อเฮียงกันเข้า
เมื่อนั้น กลองแลเบื้อง ผายีฟ้าวฟั่ง

สะในเจียกท้วง ทั้งค้องแส่งกลอง

เสียงฟั่งฟื้น เท้าทั่วทั้งเวียง
เค็งๆกลอง ตื่นตีเตินท้วง

เมื่อนั้น ขุนพลขึ้น พายพังช้างใหญ่

มันเบ่งกล้า ลงย้อยสิ่งฝน
ผ่อดูยาบๆเบื้อง เขาแกว่งปะคือแดง พุ้นเยอ

เขาก็ ยายแพนหาง ออกเวียงยีย้าย
กับทั้งขุนเพ็งท้าว เมืองขวาหลายหมู่ ไปแล้ว

ปะคือแสดกั้ง บังไว้เบิกไป
ผ่อดูโทดๆช้าง สารใหญ่กงสะเด็น พุ้นเยอ

แพนพลหลวง คั่งนองดูล้น

แต่นั้น เสินๆช้าง ผาคางโถมหมู่ ไปแล้ว
มันนั้น ตางบาทพื้น พระเมืองเจ้าบ่ขาม หั้นแล้ว

ผ่อดูยาบๆเบื้อง เขาแกว่งปะคืออว้าน พุ้นเยอ

มันก็นองพลหลวง ออกเวียงไปต้าน
๏แต่นั้น เสินๆช้าง ฮามะเกียรติ์โถงออก ไปแล้ว

ปะคือไชย์มุ่ยกั้ง กางแล้วเบิกไป
ใย่ๆช้าง ไหลออกปักตูเวียง พุ้นเยอ

ดีท่อกลองแลตี ป่าวกันจีจ้อย
ฟังดูเสียงโฮเบื้อง ขุนเคือท้าวเกส

กลองเฮ่งค้อง ตีไว้อุ่นพล