Page 382 - ebook.msu.ac.th

๓๗๑

ควรที่ ถือพลหลวง ออกเวียงไปต้อน

สายใจเจ้า เวียงงาชนซ่อย พ่อเทอญ

พ่อจักเข้าต่อช้าง สองท้าวยาดไชย์ พ่อแล้ว
เมื่อนั้น บาบ่าวน้อย จอมอ่อนพญาไชย์

นูเนือคีง ค่อยจาดอมไท้

คันว่า มีจิงแท้ ขอชนตางราช จิงแล้ว
เชิญพระเจ้าติ่วซ้อย ยาฟ้าวออกเวียง ก่อนเทอญ

เมื่อนั้น ผู้ใสท้าว ซ้้าเล่าเลยจา
สายใจกู ค่อยคะนิงปางนี้

ดูดั่งโจรแข็งฮ้าย มาผจญเวียงราช เฮาแล้ว
เจ้าพ่อเยื้อนขวี่ช้าง หนุนเข้าแต่งเวียง ก่อนเทอญ

เมื่อนั้น ผู้ใสท้าว บาบ่าวพญาไชย์

พระก็เตินเสนา ออกไปปุนตั้ง
เมื่อนั้น เสนาเต้า พลหลวงหลายหมู่

แปงออกตั้ง เวียงให้ซู่ขุน

บ่มีได้ย่อนย้าย เศิกใหญ่เบียนเมือง
โจรมารมี เกิดอนตายฮ้อน

เมื่อนั้น หื่นๆก้้า ท้าวใหญ่ขุนพล
มันนั้น กินเมืองเส็ง ออกเป็นหัวหน้า

พลมันได้ สามแสนเจ็ดหมื่น
มันก็ไปอยู่ตั้ง พลได้ตอบบา

ขึ้นขวี่ช้าง ตัวซื่อพายพัง

น้้ามันตกเหลวไหล หยาดลงคือน้้า
ปะคือแดงไว้ หมายพลบาบ่าว

ท้าวนั้น ใจเบ่งกล้า หาญล้้าลื่นคน

ผ่อดู ยาบๆก้้า บาบ่าวขุนเพ็ง พุ้นเยอ
๏มันนั้น กินเมืองขวง ออกไปปุนตั้ง

ทงพายช้าง กงสะเด็นสารใหญ่ มาแล้ว
พลมากล้น ปะมาณได้สี่แสน

ปะคือแสดไว้ หมายหมู่พายขวา
มันก็ไหลพลแพน ออกไปปุนตั้ง

ไหๆก้้า ขุนโถมท้าวหนุ่ม ไปแล้ว