Page 387 - ebook.msu.ac.th

๓๗๖

ดูอ่อนฮ้าย ยินเมื่อยแคนคีง

ขุนอวนทงลวาค้า ขวี่ผายผันเข้า

ยอตาวต้อง เต็งพลฟันผ่า
เขาเลื่อนอ้อม เอาท้าวแสม่งเสีย

มันจิ่งผัดถีบม้า ฟันผ่าพลคืน

๏แต่นั้น ขุนอินทร์ซ้าลวาผัน ฮีบฮองเอาท้าว
ตั้งแสน่งเสียหัวท้าว กางพลดับชั่ว จิงนอ

อินทร์เล่าต้าน ค้านั้นสว่าหัว
แต่นั้น สองบ่าวแม้ง หาญซวดมีขาม

ทั้งคีงเป็น เลือดฮ้าผืนผ้า
ควันไฟกุ้ม ผงธุลีมัวมืด

สีหะนาทก้อง ปืนหน้าดั่งฝน

คนล่าวล้ม เลียนไคว่ทางนา มากแล้ว
ขุนก็หนุนพลแพน แกว่งปะคือกางเข้า

ตูนี้ ชายหาญเบื้อง ผายีม้าอ่อน ในนั้น

สูจักตายตุ่มห้อย งาช้างแห่งตู หั้นแล้ว
แต่นั้น ท้าวเกสกุ้ม ยัวะไพร่พลคืน

เขาก็นองพลไหล หลั่งมามียั้ง
แต่นั้น ขุนเคือต้าน จารจาท้าวเกส

ฮาค่อยตั้งต่อหน้า ชนช้างม่วนมือ ชอบแล้ว
แต่นั้น ท้าวเกสต้าน จาต่อขุนเคือ

ฮาค่อยยวงมาตก หล่มพลพอยข้า

แต่นั้น สองเขือตุ้ม พลคืนยัวรยาต
เขาก็ตกหล่มก้้า พลท้าวมากหลาย

ข้าก็สับปายช้าง ตั้งต่อมีหนี

ขุนพลนองพลหลวง หลั่งมามีย้าน
เสียงโฮเบื้อง ผายีจักแตก มาแล้ว

ข้าค่อยป้าน พลไว้บ่เฟือน
แต่นั้น ท้าวทิพย์ก้้า เมืองใหญ่ผายี

มันก็ซ้าลวาน้า ผ่าแทงมียั้ง
บายทวนเต้น หาอินทร์แทงผ่า

อินทร์บ่ยั้ง ฟันแก้ยอดเชิง