Page 386 - ebook.msu.ac.th

๓๗๕

ผ่อเห็น ยาบๆเบื้อง ท้าวใหญ่ขุนพล พุ้นเยอ

ทั้งขุนเพ็ง หลั่งพลคือน้้า

เขือจิ่งถามเถิงก้้า ผายีอ้ายมุ่ง
มันก็บนบอกไว้ โดยด้ามดั่งมี

อันที่ ปะคือแดงนั้น ขุนพลบาบ่าว เขาแล้ว

ท้าวนั้น เคยแกว่นซู้ ชนช้างพาบซาว
ยาบๆเบื้อง ปะคือแสดหมายพล

ขุนเพ็งหาญ พาบซาวชนช้าง
มันนั้น กินเมืองไท้ ขันตายตางราช

พระบาทเจ้า ทานให้แก่มัน
ซื่อว่า เมืองขวาท้าว ขุนเพ็งบาบ่าว

หาญซวดพ้น ชนช้างบ่หน พระเอย

อันที่ ปะคืออ่อนนั้น ขุนโถมท้าวมุ่ม เขาแล้ว
มันนั้น ใจเบ่งกล้า หาญล้้าลื่นคน หั้นแล้ว

ยาบๆพุ้น ปะคือมุ่ยขุนถง พระเอย

มันบ่มีกัวเก็ง แต่เชิงชนช้าง
เมื่อนั้น สองเขือเจ้า ขุนเคือท้าวเกส

จัดถี่เผี่ยน ถามแจ้งซู่ลวง
แต่นั้น ฟ่ายๆเบื้อง ปะคือแดงแกมแสด มาแล้ว

เขาก็ท้วง ปะคือกั้งแกว่งหา
ซัดห่อใกล้ ท้าวเกสขุนเคือ

เขาก็วางสบูหลวง ลั่นมามียั้ง

ผงธุลีฟ้ง เป็นควันมัวมืด
เสียงช้างฮ้อง ทั้งม้าสนั่นเนือง

เมื่อนั้น อินทร์ก็ขึ้นขวี่ม้า ตีผ่าพลแพน

ปายลามบ ใสวางหันเข้า
ยอตาวต้อง เผลียงพันแทงผ่า

ขอนล่าวล้ม เลียนขว่้าไขว่ขีน
อินทร์ก็ขัดไป่เบื้อง ลาแล่นเมือหลัง

ยูท่างยอสองมือ ข่มขวาเติมข้า
คนตายล้น เพณีเดียระดาษ

อินทร์ก็ผัดถีบม้า ฟันเบื้องเล่าคืน