Page 392 - ebook.msu.ac.th

๓๘๑

ทางตีนทื้น ขอเนียมพะนักขาด

โถมก็ตกจากช้าง เขาห้้าฮ่อนหัว

ลือเดชแท้ หาญท่อขุนอินทร์
มันก็แยงทางฮอม ฮีบโตนเอาช้าง

พันนายท้าย นายกางใสกว่า

อินทร์ก็ขึ้นขวี่ได้ ใสซ้้าปีบชน
อวนเล่าโตนจับช้าง ฮามเกียรติ์ทงขวี่

ละแห่งม้า สองเจ้าขวี่ทง
เบื้องฝ่ายก้้า เมืองใหญ่ผายี

คนตายพอ แปดแสนดูล้น
เสียหัวท้าว คนหาญทั้งสี่

เลือดลั่งเท้า เห็วห้วยคั่งนอง

คนหลอได้ หกแสนพอยป่อย
เขาก็ยังไล่จิ้ม คุงท้าวที่เวียง นั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฟ้าหยาดพญาไชย์

พระก็ไหลพลแพน ออกไปปุนต้อน
ทวายทงช้าง กงกะจวนสิบสอก

ผู้ที่เหง้า ไชย์น้อยข่มมา
เมื่อนั้น ขุนเอกท้าว เห็นหมู่ปะคือค้า

พลหลวงหลาย คับคั่งนาดูล้น
ธรณีพื้น สะเทือนเสียงดังสนั่น

เมื่อนั้น บาหาญก้้า นครสรวงท้าวทุ่ม

เลยลวดต้าน ค้าแม้งต่อขุน
ดูดั่ง พลพวกก้้า พายท่านดูหลาย มากแล้ว

คารที่ไหลพลแพน สู่เวียงอย่าช้า

ดูดั่ง พลแพนเบื้อง ภายเฮาน้อยมาก เฮ็วแล้ว
เมื่อนั้น ขุนเอกต้าน ค้ากล้ากล่าวหาญ

บัดนี้ ควรที่เฮาลุต้อง ซูท่านปีนเวียง ชอบแล้ว
เฮาหากมีไชย์แข็ง แต่หลังเหลือข้า

เมื่อนั้น ฝูงเขาข้า พลแสนหลายหมู่
เขาลวดพร้อม กันห้ามจิ่งฟัง

เขาก็กุมหมู่ช้าง พลใหญ่คืนหลัง