Page 394 - ebook.msu.ac.th

๓๘๓

เศิกเต็งเวียงผายี

๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงโสมเสลาน้อย พญาไชย์ตนลูก ก่อนแล้ว

พระก็อว้านไพร่น้อย พลเข้าสู่เวียง
พระก็คึดคั่งแค้น เสียไพร่พลหลาย มากแล้ว

ดูดั่งลูงอาวตาย พ่้าหลายเหลือล้น

พระขนังทวงแค้น แคนในมีมาก
พระก็ใช้บ่าวน้อย ทูลไท้ที่เชิง

เมื่อนั้น ขุนเดชขึ้นขวี่ม้า เฮ็วฮอดสถานทอง
ขุนก็ ทูลเล็งโญ กล่าวกลอนกอยไหว้

บัดนี้ ดูดั่งหลานเหล็นล้ม กางพลตายมาก แท้แล้ว
ยังท่อพระติ่วซ้อย ไชย์น้อยอยู่เมือง พระเอย

บัดนี้ เชิญบาทพื้น เสด็จด่วนโดยพะลัน เทียวท้อน

เพื่อโจรมารแข็ง คอบพลตายเสี้ยง
เก็งท่อเสียไชย์น้อย ราชาตนลูก บ่ฮู้

แต่นั้น ฟ้าหยาดต้าน ค้าเผี้ยนต่อขุน

กูก็ ตกแต่งช้าง พลใหญ่ไปพะลัน หั้นแล้ว
เจ็บที่เวรใดมา เบียดเบียนตูท้าว

กูจักชนพายม้าง พลเขือมีย่อน ปางนี้
ตามบาปเบื้อง บุญห้อยแห่งกู ท่านเอย

พระกะให้ป่าวค้อง เตินทั่วทั้งเมือง
แต่นั้น ชาวผายี หลั่งพลคือน้้า

แต่นั้น ไหๆก้้า หาญกึมฟ้ามืด ไปแล้ว

พลมากล้น ประมาณได้สี่แสน
ขวี่ช้างแก้ว ตัวซื่อแสนพาย

มันก็ เป็นแสนเมือง กวดบาไทท้าว

ปะคือขาวไว้ หมายพลฟ้ามืด จิงแล้ว
ใจเบ่งกล้า หาญล้้าลื่นคน

ผ่อดูใยๆก้้า ฟ้าฮ่วนค้าเฮือง พุ้นเยอ
มันก็ เป็นแสนเมือง แต่งแปงภายซ้าย

ท้าวก็ ทงพายช้าง สรพลยอดม่วง ไปแล้ว
พลมากล้น ปะมาณได้สี่แสน

พระบาทให้ ขนันราชภายขวา